Muziek

Berlioz

La Damnation de Faust

cd klassiek

Vorige maand reikte dirigent Bernard Haitink een cd uit aan de jongste musicus in het Radio Filharmonisch Orkest. Een symbolische daad. De cd bevat een live-opname van Berlioz’ La Damnation de Faust door het Radio Filharmonisch Orkest, Groot Omroepkoor en een vocale topcast. Destijds, in juni 1999, was het concert de feestelijke afsluiting van een serie rondom dirigent Haitink in het Amsterdamse Concertgebouw. wie erbij was, zal zich de avond zeker nog levendig herinneren. Het menuet van de dwaallichtjes, extreem dartel gespeeld door het Radio Filharmonisch Orkest. De monumentale koorscènes die de zeldzame lenigheid van het Groot Omroepkoor demonstreerden. De aangrijpende sopraan Charlotte Margiono als Marguerite in haar van levens- en liefdesverlangen brandende romance D’amour l’ardente flamme. De dubbel-cd van die conceruitvoering is nu verkrijgbaar voor tien euro. Alle medewerkenden – onder wie bariton Thomas Quasthoff als wellustige Méphistophélès – hebben ingestemd in een belangeloze release van de opname. Het geld dat de cd binnenbrengt, komt daardoor integraal ten goede aan het door zware bezuinigingen bedreigde Muziekcentrum van de Omroep. Het Radio Filharmonisch schakelt onder Haitinks leiding subtiel mee met alle stemmingsnuances tussen serene onschuld en rauwe blasfemie. Tien euro voor tweeënhalf uur artistiek topgenot, toegankelijk voor allen. En nu maar hopen dat dat staatssecretaris Halbe Zijlstra van Cultuur inderdaad als muziek in de oren klinkt.

Mischa Spel

Heathers

Here, Not There

cd folk

De Ierse tweelingzusters Ellie en Louise Macnamara zingen zoals alleen zussen samen kunnen zingen. Ze noemen zich Heathers en hun stemmen kronkelen om elkaar als klimop rond een regenpijp. Hun muziek past in de moderne folktraditie, met Louises akoestische gitaar als enige begeleiding bij hun puntige, heldere liedjes. Tegelijk zijn ze zo poppy als eerlijke pop kan zijn in het voetspoor van The Everly Brothers (de twee-eenheid), Indigo Girls (de dwarse harmonieën) en Frank Turner (de directe zeggingskracht). Jeugdig, opgewonden en stoer verhalen Ellie en Louise over de dingen die emotioneel met elkaar verstrengelde tweelingzusjes bezighouden: „Als ik jou een geheim vertel, zul je het dan niet doorvertellen, zoals de vorige keer?” In ‘Bloodpact’ hebben ze nauwelijks meer tekst nodig dan een brutaal ‘na na na!’ en de zoete cello in ‘Slices of Palama’ weerhoudt de zusters er niet van om strijdvaardig boven de kale instrumentatie uit te galmen. Hun samenzang is een bescheiden wereldwonder.

Jan Vollaard

13 januari speelt Heathers in het Grand Theater op Eurosonic, Groningen.

The Who

Live At Leeds 40th Anniversary (Universal)

pop: 4 cd’s, boek, single en lp

Er zijn twee manieren om aan te kijken tegen deze zware box met vier cd’s, een boek, een vinylsingle en elpee. Veertig jaar na dato wordt The Who’s Live At Leeds uitgebreid tot een audiodocument van meer dan vijf uur, een flinke appendix bij de 36 minuten die dit legendarische album oorspronkelijk duurde. Met het origineel in quasi-bootlegverpakking vestigde The Who zich als een van de grondleggers van de hardrock, dankzij verpletterende versies van ‘Summertime Blues’ en een zestien minuten lange ‘My Generation’. De box geeft een completer beeld van het optreden dat de groep op 14 februari 1970 gaf, inclusief de integrale uitvoering van de rockopera Tommy die ze een half jaar eerder al op Woodstock hadden gespeeld. Daar komen twee cd’s bij met het optreden van een dag later in Hull, een beter concert maar indertijd ongeschikt bevonden omdat de baspartijen van John Entwhistle op de tape ontbraken in cruciale nummers als ‘I Can’t Explain’ en ‘Young Man Blues’. Door digitale ‘audiotransplantatie’ werden de baspartijen uit Leeds onder de opnamen uit Hull geschoven. Geschiedvervalsing, zegt de een. Prachtig dat dit historische document nu eindelijk compleet is, zegt de ander. De muziek blijft fantastisch: The Who op zijn hoogtepunt. Maar het woord ‘overdoos’ is op zijn plaats.

JAN VOLLAARD

Lola Kite

Lights

cd pop

Het debuut van het Amsterdamse trio Lola Kite klinkt hecht: hier is gemusiceerd vanuit een duidelijk idee. Dat idee heeft zijn wortels in een muziekstijl die ongeveer zo oud is als de bandleden zelf: de onverslijtbare elektropop uit de jaren tachtig. Lola Kite gebruikt de klanken van antieke synthesizers en laat ze passend stoffig klinken. Er schuilen een paar aangename tegenstrijdigheden in nummers van deze cd, zoals ‘Edie, ‘Rainbow At Night’ en ‘Everything’s Better’. Door het doffe laagje breekt de gedreven zang van voorman Keez Groenteman die warmbloedig en hunkerend zijn behoeften bezingt; er worden soms gierende klanken toegevoegd afkomstig van gitaar of synthesizer, die in het van oorsprong nogal onderkoelde genre nooit thuishoorden. Mooi is vooral dat Lola Kite nummers met allure schrijft – niet allemaal, maar genoeg – en dat op deze muziek gedanst kan worden en dat Lola Kite te eigenwijs is om een retroband te worden genoemd.

Hester Calvalho

Lola Kite treedt op tijdens Noorderslag, 15 januari Oosterpoort, Groningen.