Ingehouden, drassig en vol

Hoe voelt Nederland? Ingehouden, met dichtgeknepen billen. Dat is het eerste wat in me opkomt. Vaak wordt er in de lucht gekust. De Nederlandse huid laat zich niet gemakkelijk strelen.

Nederland voelt ongemakkelijk. Er is een afstand, een kleine gaping tussen degene die voelt en het gevoelde; afstand die niet altijd overwonnen kan worden.

Hoe voelt Nederland? Als papier, de talloze boekenmarkten in de zomer, de honderden boekhandels en antiquariaten zijn een genot. Nederland is oud papier, ruwvezelig, rafelig, naast nieuw glad, glanzend papier, glossy. Ook in zijn gevels zit dat patroon. Oude, grofkorrelige woningen naast gladde betonnen dozen. Mooie, geschaafde, in houten lijsten gevatte, kleine vensters met luiken naast effen glazen wanden in aluminium geprangd.

Nederland voelt ook erg artificieel, veel plastics, veel kunststoffen, gelakte tafels en kasten. Interieurs ken ik voornamelijk van hotels, restaurants en kantoren, ik ken slechts een paar privéwoningen. Maar ook die voelen vaak glad, weinig weerhaken, splinters, barsten. Er wordt op erosie gelet.

Nederland voelt sponzig. Het brood, zelfs de broodkorsten voelen doorgaans wak in plaats van knapperig. Nederland voelt drassig, zonder echt nat te zijn, water ligt altijd op de loer. Regen slaat je in het gezicht, valt zelden loodrecht, gewoonlijk dwingt de wind hem schuin.

Nederland voelt overvol, haringen in een ton. Al het volk van de oranjegekte moet achteraf ook weer naar zijn woningen, die krap bemeten, afgepast, uitgelijnd en volgestouwd zijn. Nederland voelt zich op zijn hoede. Voelt het aan zijn klompen.

Nederland is vlak genoeg, wil niet uitgevlakt worden.

Vlaming Elvis Peeters schrijft samen met Nicole Van Bael. ‘De ontelbaren’ stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2006.