Hellehondje redt 'Human Steps'

La La La Human Steps met wereldpremière. Gezien 5/1, Amsterdam. Herh. 6 en 8/1. Inl: www.het-muziektheater.nl,

Waar blijft ze? Pas na een kwartiertje maakt de Russische sterballerina Diana Visjneva haar opwachting in het nieuwe, nog naamloze werk van Édouard Lock. Het vereist een scherpe blik en kennis van zaken om haar van de danseressen van La La La Human Steps te onderscheiden, want door kostuum en belichting wordt iedereen gelijkgeschakeld. Maar wie oog heeft voor excellente spitzentechniek en het Russische legato in de armvoering, herkent haar.

Haar drie optredens zijn een broodnodig extraatje in de honderd minuten van deze voorstelling, waarin Lock en componist Gavin Bryars de barokopera’s Dido and Aeneas en Orfeo ed Euridice aaneensmeden. Bryars’ bewerking van de muziek van Purcell en Gluck zal sommige gevoelige zielen te veel zijn, maar theatraal werkt die wel (al is het even schrikken Dido’s Lament op sax te horen). Beter althans dan de choreografie van Lock, die qua idioom een herhaling van zetten is en qua vorm veel zwakker dan zijn vorige werk, Amjad. Kennelijk ligt een min of meer narratieve benadering hem minder goed. In elk geval slaan de bekende opgejaagde balletpassen en drukke gebarentaal dood. Wel is het flitsende ‘hellehondje’ Talia Evtushenko fenomenaal.

Teleurstellend is het gebruik van film. Op twee schermen wordt een danseres geprojecteerd, op het een zoals zij nu is, op het andere oud geschminkt. Waarom blijft onduidelijk. In Locks mooiste voorstelling ooit, 2, deed hij hetzelfde met Louise Lecavalier, maar daarin werd het thema ouder worden en sterven sterker uitgewerkt.