De huizen zijn hier erg dichtbij, liggen in rijtjes naast elkaar

Hoe ruikt, smaakt of klinkt Nederland als je er niet bent opgegroeid? De Achterpagina vroeg een aantal geïmmigreerde schrijvers hoe Nederland de zintuigen prikkelt.

Vandaag: het oog. Vier auteurs over de vraag hoe Nederland er uitziet voor iemand van ‘buiten’.

Nederland verstopt zich achter roodbruine bakstenen, net als de rode lieveheersbeestjes maar de groene hagedisjes zijn verdwenen. De vissen zwemmen in een glazen bak. Net als de mensen, die doen hier graag alsof ze buiten zijn.

Ze zitten achter glas, in huizen, in winkels of in bizarre dierentuinen, achter spiegelende ramen tot op de grond met een weids uitzicht. Mijn blik wordt steeds onderbroken door witte stickers van vliegende vogelsilhouetten op de ramen.

Ik zie bruine mussen, zwarte spreeuwen, witte meeuwen. De papegaaien zijn hier kleiner en hebben hun kleur verloren, behalve als ze grijs zijn en bij ons in de keuken in een kooi zitten, dan hebben ze een rode staart.

En in het Vondelpark, daar zijn ze groen. Ze blijven in het park want de bomen en de straten eromheen houden heel vroeg op.

De huizen zijn hier erg dichtbij, liggen in rijtjes naast elkaar. De tuinen zijn ingedamd door groene heggen. Er zijn hier buren met terrassen van grijze vierkante stoepstenen, zonder witte houten veranda’s waar ik overheen kan struikelen.

Op het strand zoek ik donkerbruine dode bomen om tegenaan te zitten en de jungle die als beschermende groene muur achter me omhoog schiet.

Ik zie een betonnen boulevardwand die ophoudt voordat het strand begint, een houten strandpaviljoen en vrolijk gekleurde neonlichten omdat het te vroeg donker is.

Binnen is donker prettig omdat het altijd schemert, zelfs met gordijnen dicht.

Ik verwacht roestig bruin water uit de badkraan, maar het is transparant. Ik loop zomaar op blote voeten naar buiten en zoek niet meer naar teken in mijn navel. In de keuken mis ik sterke Afrikaanse handen op een groot wit schort.

Ik zie een vrouw met gebogen rug naar de kamer, leunend op het aanrecht, starend naar haar nieuwe keukenmachine.

Monica de Ruiter (1971) groeide op in Indonesië en Gabon (West-Afrika). Ze studeerde schilderen aan de Kunstacademie in Den Haag en Frans en literatuurwetenschappen aan de UvA. Ze werkt als journalist, schrijver en dichter. onder meer voor NRC Handelsblad, Trouw en nrc.next.