Verslavend is het, die oorlog in Afghanistan

Armadillo. Regie: Janus Metz Pedersen. In: 4 bioscopen.****

In thuisland Denemarken veroorzaakte de documentaire Armadillo grote opschudding. Documentairemaker Janus Metz Pedersen (1974) ging in 2009 voor zes maanden embedded mee met een peloton Deense ISAF-soldaten naar kamp Armadillo in de Zuid-Afghaanse provincie Helmand en kwam terug met beelden van een heftige schietpartij met vijf Taliban. De mannen eindigden dood in een greppel, de soldaten schoten bij de debriefing nog even hun denkbeeldige geweer leeg. Onnodige wreedheid of legitieme oorlogshandeling?

Het Deense ministerie van Defensie had het er maar moeilijk mee, de soldaten voelden zich door Metz verraden. Waar men meestal bang is dat embedded verslaggevers zich te zeer met het leger identificeren, gebeurde hier het omgekeerde. Metz kon als een ouderwetse ‘fly-on-the-wall’ zijn aanwezigheid doen vergeten. Met als gevolg een rauw, onthutsend portret van jongens die naar de oorlog gaan om het avontuur en daar benen, kameraden en hun onschuld verliezen. Als mannen besluiten ze om toch bij te tekenen. Want verslavend is het.

Metz’ stijl is videogame-achtig. De emoties moeten blijken uit de snelle montage, de harde rockmuziek en de vele point-of-view-shots. Dat zou je een bezwaar kunnen vinden, maar de filmmaker dringt zo wel door in de hoofden van de soldaten. En wat hij daar aantreft, stemt tot nadenken.