Regisseur heeft wel heel erg de schaar gehanteerd

Scene uit de film Norwegian Wood (2010) Foto: Benelux Film Distributors

Norwegian Wood

Regie: Tran Anh Hung. Met: Kenichi Matsuyama, Rinko Kikushi, Kiko Mizuhara. In: 19 bioscopen.***

Haruki Murakami’s doorbraakroman Norwegian Wood (1987) gaat over thema’s waaraan grote gevoelens worden opgehangen: liefde, lust, seks, dood en depressie. De internationale bestseller is doordesemd van een melancholiek gevoel van verlies en het besef dat het leven onverbiddelijk doorgaat na ingrijpende gebeurtenissen. Dus als de verfilming van zo’n roman je nauwelijks raakt, is er toch iets niet gelukt in de bewerking van het boek c.q. de vertaling van woorden naar beelden.

Boek en film gaan over de student Toru Watanabe die in 1969 in Tokio gaat studeren. Een paar jaar eerder pleegde zijn beste vriend Kizuki zelfmoord, een daad die vooral zijn vriendin Naoko emotioneel beschadigt. Als Toru haar in Tokio weer bij toeval tegenkomt, ontstaat er tussen hen eerst een vriendschapsband, later een diepe liefde. Een liefde die op de proef wordt gesteld als Naoko haar intrek neemt in een psychiatrische inrichting. Toru zweert haar eeuwig trouw te blijven, een principiële houding die zijn opbloeiende gevoelens van vriendschap en liefde voor het extraverte meisje Midori, dat hij op de universiteit treft, in de weg gaan staan.

Dat je bij boekverfilmingen moet snijden in de hoeveelheid bijfiguren is onvermijdelijk. Maar hier heeft regisseur en scenarist Tran Anh Hung toch wel erg de schaar gehanteerd. De belangrijkste bijfiguren zijn er nog wel, maar ze zijn ver naar de achtergrond verdreven, waardoor hun emotionele functie voor het verhaal geheel verloren gaat. Dit veroorzaakt vooral een probleem als het gaat om Keiko, de kamergenoot van Naoko in de inrichting. Zij is het die het liedje ‘Norwegian Wood’ van The Beatles heel vaak afspeelt – in de film is dat nog slechts één keer – en die haar eigen tragische achtergrond heeft. Die biografie wordt in de film weggelaten, waardoor haar latere bezoek aan Toru aanzienlijk minder emotionele lading heeft dan in het boek.

Een ander probleem waar de film mee kampt, is de visuele stijl die Tran Anh Hung koos. Hij blijft veel te veel op afstand bij het filmen van zijn personages, waardoor de krachtige gevoelens die ze ondergaan nauwelijks zichtbaar worden, laat staan invoelbaar. Op zich zijn de beelden die hij filmt en de locaties die hij koos prachtig, maar het blijft decoratief. Lege beelden zonder veel gevoel. Hierdoor sta je als kijker op afstand, raak je minder betrokken dan zou kunnen. Murakami had meer verdiend.