Eten voor in het geheim

In het laatste nummer van het tijdschrift Bouillon! Leesvoer voor fijne proevers, stond een wonderlijk verhaal. Het was geschreven door een vrouw die op Bali – uit nieuwsgierigheid schreef ze – de waarzegger bezoekt die ook in Eat Pray Love voorkomt, de bestseller waarnaar een film is gemaakt met Julia Roberts. Ik heb het boek niet gelezen en ga dat ook beslist niet doen, het lijkt uit alles wat ik erover las zo’n suikerzoet sprookje vol ‘wijsheden’ die, zo gaat dat met de moderne wijsheid, uiteindelijk heel veel persoonlijk geluk opleveren en geld bovendien.

Marloes Kemming, de schrijfster van het stuk in Bouillon! sprak met de waarzegger die tegen elke vrouw van een eindje in de dertig zegt dat ze gelukkig zal worden en een man zal vinden, want dat willen ze immers horen – al zijn de vrouwen die hem bezoeken nu ook weer niet zo gek dat ze helemaal niet in de gaten hebben dat hij nogal volautomatisch de toekomst voorspelt.

Na het waarzeggersbezoekje spreekt Kemming een oude vrouw die vlakbij in de tuin bezig is met een ritueel.

Ze kookt voor de goden. Wat ze maakt lijkt erg lekker, een gebraden kippetje met kaneel, chili en saffraan, maar geen mens mag het eten. Het is voor de goden.

Die vrouw heeft haar hele leven eten gekookt dat niemand at. Ze zegt dat ze dankzij haar kookkunst volop mannen kon krijgen, maar ja, dat had geen zin want ze kookte niet voor mannen.

Intrigerend, iemand die heel lekker kookt voor onzichtbare eters. Dan kun je nog beter voor jezelf koken. Een van die geheime dingen van de alleenkoker die niemand ooit te zien krijgt omdat het zulk onsalonfähig eten is.

Meestal kook ik voor alleen mezelf ook wel gewoon, maar soms doe ik schandelijk en vind het toch lekker. Eten dat de goden echt niet zouden lusten. Ik neem tenminste niet aan dat een van mijn favoriete tussendoortjes in de hemel in de smaak zou vallen: volkorenbeschuit met pindakaas, sambal en komkommer. Mmm dat is zo lekker. Maar idioot natuurlijk.

Of gestoomde kruimige aardappels die je even kneust en besprenkelt met grof zout en royaal olijfolie, en daaroverheen uitgebakken spek met champignons, een hele dot gemengde sla en wat citroensap.

Ja het is schaamteloos om zulke dingen op te schrijven. Ze zijn privé. Maar soms kunnen de privégewoonten van een ander heel inspirerend werken.

In een ander stuk in Bouillon! zag ik een recept staan dat me aanvankelijk ook echt iets leek voor iemand alleen in het geheim, of voor de goden die toch niemand ziet eten: huevos rotos, kapotte eieren. De auteur, Jacques Meerman schrijft er enorm aanstekelijk over: „als je het gerecht maakt, zul je merken hoe subtiel en verwarrend de textuur-verschillen zijn”.

Kook 1 ei hard, laat het afkoelen en snijd het klein. Schil de aardappel, kook hem gaar in water met zout en laat afkoelen. Snijd hem in plakjes of stukjes en de paprika in smalle reepjes. Verhit royaal olie in een koekenpan en bak de paprika gaar en de aardappelen lichtbruin. Kluts de andere drie eieren met zout en peper en roer daar het gekookte ei door. Giet ze bij de aardappelen de paprika en laat ze stollen. Wordt warm of lauw gegeten.