'De liefde kent geen regels'

Haar man vroeg Helen Mirren jarenlang vergeefs voor zijn films. Nu speelt ze een bordeelhoudster in zijn ‘Love Ranch’. „We wilden geen glamour toevoegen.”

Peter de Bruijn

Bijna dertig jaar geleden ontmoetten ze elkaar op de set van de film de film White Nights (1985). Maar pas nu hebben regisseur Taylor Hackford (An Officer and a Gentleman , Ray) en zijn vrouw Helen Mirren weer samen een film gemaakt. Love Ranch, gebaseerd op ware gebeurtenissen, gaat over het eerste legale bordeel in de Amerikaanse staat Nevada in de jaren zeventig. Het bedrijf wordt gerund door Charlie Bontempo (Joe Pesci) en zijn vrouw Grace (Mirren). Grace is moe en de dagen zat, maar dat verandert als ze een jonge bokser onder haar hoede neemt. Mirren (Londen, 1945) begon in het theater met Shakespeare en is een van de weinige actrices die zowel de Britse koningin Elizabeth I als II heeft gespeeld; laatstgenoemde in het succesvolle The Queen, waarvoor ze een Oscar ontving.

Uw echtgenoot wilde al veel langer opnieuw een film met u maken, maar u was moeilijk te overtuigen.

„Dat klopt. De ideeën waar Taylor eerst mee kwam, bouwden vaak voort op rollen die ik al in het verleden had gedaan. Dat is voor mij minder interessant. Ik vind het belangrijk om nieuwe dingen te blijven proberen. Love Ranch was eigenlijk het eerste idee waar ik meteen enthousiast over was, omdat de film speelt in een Amerikaans milieu dat ik als Britse helemaal niet ken.”

Van Britse koningin naar bordeelhoudster, dat is nogal een stap.

„Tja, het is nu eenmaal zo dat een actrice van een bepaalde leeftijd rollen als koningin krijgt aangeboden. Maar voor mij zijn dat nooit de enige rollen geweest die ertoe doen.”

Uw fans zullen lichtjes geschokt zijn om u in een bordeel te zien.

„Dat zou kunnen. Maar het is heel gevaarlijk om als actrice alleen maar af te gaan op de verwachtingen van fans. Dan kom je snel op een doodlopende weg terecht.”

De film schets een tamelijk nuchter beeld van prostitutie.

„Ik ben op bezoek geweest bij bordelen in het zuiden van de Verenigde Staten. De vrouwen die dit werk doen komen vaak uit achtergestelde milieus, zijn in het verleden misbruikt of mishandeld. Ondanks die tegenslagen proberen ze het beste van hun leven te maken. Dat heeft een zekere waardigheid. De druk om deze wereld met meer glamour af te beelden, was enorm. Maar dat wilden we absoluut niet. Prostitutie kent nu eenmaal ook een duistere kant. Deze film is geen Pretty Woman. Voor mijn man is het heel belangrijk om in films de verhalen te vertellen van de arbeidersklasse.”

Vindt u ook dat dat moet?

„Je hóeft dat niet te doen, maar het is nu eenmaal zo dat aan de onderkant van de samenleving vaak de beste verhalen te vinden zijn.”

De film gaat ook over de relatie tussen een vrouw en een veel jongere man.

„Dat taboe is gelukkig eindelijk doorbroken. Zulke verhoudingen bestonden altijd al, maar dat was niet terug te zien in films.”

Kunt u zich iets voorstellen bij een relatie met zo’n groot leeftijdsverschil?

„Uiteraard. Liefde houdt zich niet aan regels. Dat geldt voor huidskleur, maar ook voor leeftijd. Liefde kan altijd en overal toeslaan.”