'Zo'n leuke meid als jij, nee, joh, echt...'

Kort feuilleton: Judith (38) brengt het weekend door op de Veluwe en maakt goede voornemens.

Halverwege haar wandeling at Judith bij een uitspanning een stuk appeltaart. Net als in de carpaccio van gisteravond zaten er nog kleine ijskristallen in. Ze rekende af en liep verder. Gedurende de volgende kilometers maakte ze een lijstje van dingen die ze beslist níét zou gaan doen in het nieuwe jaar:

- Elke avond alleen op de bank tv kijken en in wanhoop de goden aanroepen.

- Heel dik worden.

- Dingen eten die nog half bevroren zijn en dan toch een fooi geven.

- Naar vriendinnen luisteren die zeggen ‘dat ze echt vast snel iemand tegenkomt, zo’n leuke meid als zij, nee joh, echt, natuurlijk gaat dat gebeuren’.

- Naar vriendinnen luisteren die zeggen: „Jij kan tenminste nog een avond ongestoord op de bank hangen, ik ben alweer drie keer de trap op geweest omdat er weer eentje lag te blèren.”

Dat laatste punt bracht haar weer bij haar lijst met goede voornemens:

- Telefoongesprekken vaker onderbreken met de woorden; „Sorry ik bel je later, er kookt iets over.”

-Bepaalde contacten langzaam maar zeker dood laten bloeden.

Toen het hotel in zicht kwam had ze zes uur gelopen. Bij binnenkomst vroeg ze bij de receptie of de sauna aangezet kon worden. Ze haalde haar spullen, zwom in het zwembad en zweette op haar handdoek. Daarna keek ze op haar kamer naar een herhaling van The Voice of Holland en vroeg ze zich af waarom alle deelnemers zo vreselijk hard zongen. Alsof er, toen Judith er even niet bij was, met algemene stemmen besloten was dat wie het hardste zingt het meeste voelt. „En wie het meeste voelt’, zei Judith hardop in haar hotelkamer, „krijgt in deze wereld de meeste punten”.

De volgende morgen was ze hotel-moe en verlangde ze terug naar huis, naar haar eigen koffie en haar eigen bed. Helaas had ze strenge instructies gekregen om de nieuwe vloer niet voor vijf uur te betreden. Ze wandelde naar het verderop gelegen dorp in de hoop dat ze daar een aanvaardbare cappuccino kon krijgen, maar alles was er dicht. Ze draalde wat bij het bord met vraag- en aanbodkaartjes naast de ingang van de supermarkt. Aangeboden, las ze, lieve zwarte kater (7 jaar). Wegens omstandigheden. Gratis af te halen in de Burgemeester Ophoflaan 8. GEEN SLANGENVOER!!! Er stond ook een telefoonnummer bij. Even later wandelde Judith opgewekt door straten vol jarenvijftighuizen. Dit werd haar belangrijkste voornemen voor het nieuwe jaar, besloot ze: meer impulsieve beslissingen nemen. Ze moest zelfs lachen om de de voortuintjes die met behulp van een liniaal leken aangelegd. Tegen een voorpui leunde een antieke fiets, met een mandje aan het stuur, waar een plant in stond. Een paar huizen verderop stond weer een decoratieve, oude fiets met mand en plant. Weer verderop had iemand zelf een fietsje geknutseld van twijgjes. Een mand met bloemen kon deze constructie niet dragen. Het fietsje hing een beetje gevouwen tegen een muur. Judith belde aan bij nummer acht. Ze zag de vitrages bewegen en een vrouw van een jaar of zeventig deed open. Ze had een groene coltrui aan met een gouden kettinkje overheen. Haar haar was kort en grijsbruin. „U komt voor de kat”, zei de vrouw. En Judith knikte.

Wordt morgen vervolgd

Frits Abrahams is 10 januari terug