Puzzelen als zelfbevrijding

Puzzle. Regie: Natalia Smirnoff. Met: Maria Onetto, Gabriel Goity, Arturo Goetz. In: 6 bioscopen***

Is het eigenlijk al een genre, de menopauzefilm? Het stramien is bekend. Vrouw van middelbare leeftijd. De kinderen bijna het huis uit. Het huwelijk een sleur. Altijd cijfert ze zichzelf weg, niemand ziet haar staan. Nu gaapt de ouderdom haar tegemoet: was dit nou alles?

Welnee, tijd voor een life changing experience. Die kan heftig zijn, zoals in Thelma en Louis, of romantisch, zoals in Pane en Tulipani. Maar de boodschap is: ook na de menopauze is er leven.

De Argentijnse debutante Natalia Smirnoff biedt met Puzzle een vrij originele bijdrage aan het genre. Wat voor de heldin van de doorsnee menopauzefilm de toekomst is waaraan ze moet ontsnappen, is voor Maria een middel tot zelfbevrijding: puzzelen.

Huisvrouw Maria (Maria Onetto) viert haar vijftigste verjaardag. Een stressvolle nachtmerrie, zo maakt de amechtig zwabberende camera duidelijk. Maar op die dag krijgt ze ook haar eerste puzzel cadeau. Nieuwsgierig zet ze hem in elkaar. En ontdekt ze haar gave. 250 stukjes worden 500 worden 1.000. Voor ze het weet, belandt Maria in de subcultuur van wedstrijdpuzzelaars. Ontmoet ze een gesoigneerde puzzelgoeroe die haar wil trainen om samen in het strijdperk te treden in het wereldkampioenschap puzzelen in Duitsland. Een wereld gaat open voor Maria, maar haar man raakt gealarmeerd door haar obsessie.

Puzzle is zo’n sympathieke film zonder extreme personages die je met een voldane glimlach uitzit. Uiteraard wordt Maria verleid door haar puzzelgoeroe, maar dat dient vooral om haar goedzak van een echtgenoot wakker te schudden. Een kleine film die vooral opzienbarend is omdat hij met zo weinig in staat is beslist niet vervelend te zijn.