En zo in de VS

En verhuis naar LA of New York en zorg dat je bevriend raakt met stylisten van beroemdheden, zegt de Amerikaanse Jeesoo Park.

Zij was nanny en vertelt over haar ervaringen.

Bijna was ik de oppas van een zeer grote beroemdheid geworden. Bijna.

Dat was in het voorjaar van 2009, vlak voor mijn afstuderen in New York. Ik zeg nogmaals bijna, want erg ver kwam ik niet.

Ik was bijna klaar met mijn master aan de New Yorkse universiteit Columbia, waar ik de beste journalistieke opleiding van Amerika had gevolgd. In mijn tweede semester begon ik met het schrijven van een boek over de hervorming van de immigratie. Ik had besloten om het jaar daarna eropuit te trekken om een agent te vinden en het boek af te maken – en intussen als kindermeisje te gaan werken.

Een bestaan als nanny in Manhattan klonk aanlokkelijk en aangenaam. Het beloofde een redelijk inkomen zonder al te veel intellectuele uitdaging, het vooruitzicht van een hechte band met een kind dat meer van jou hield dan van zijn eigen ouders, en een kijkje achter de gesloten deuren van de penthouses in de Upper East Side. Voeg daarbij de schandalen rond de kindermeisjes van Jude Law en Ethan Hawke (die affaires hadden met de nanny’s) en ik was gefascineerd. Bovendien ben ik gek op kinderen, dus dat kwam ook goed uit.

Ik besloot een online advertentie op Craigslist te zetten. Dat is een soort mega-Marktplaats in Amerika. Ik prees mezelf aan als aanstaand afgestudeerde van een topuniversiteit die drie talen sprak (Engels, Frans en Koreaans) en in de universitaire atletiekploeg had gezeten. Zo was ik gedekt op de voornaamste drie terreinen waaraan kosmopolitische ouders vermoedelijk belang zouden hechten: academische vorming, cultuur, en sportiviteit (de garantie dat ik genoeg energie had om achter hun peuters aan te hollen).

Twee dagen later werd ik benaderd door Nancy, personal assistent van een zeer high-profile gezin in de Upper West Side, dat een tweede nanny voor de drie kinderen nodig had. De beloning was 20 dollar per uur, maar wat vooral mijn aandacht trok: de huur in het luxe appartementengebouw waar al het personeel woonde (koks, huispersoneel, assistenten), zou ook voor mij betaald worden.

Wie waren deze mensen? Nancy mocht geen namen noemen voordat ik een geheimhoudingsovereenkomst had ondertekend, maar ze vertelde me wel dat de moeder een beroemdheid in de muziekindustrie was en dat de kinderen allemaal onder de 15 waren. Ik zocht online naar beroemde vrouwen in de muziek met drie jonge kinderen in de Upper West Side en vond er maar één. Oh my god. Madonna.

Maar voordat ik voor een gesprek mocht komen, moest ik een aantal dingen sturen: mijn cv, een sollicitatiebrief, al mijn overgangsrapporten van de middelbare school, de examencijfers bij mijn toelating tot de universiteit en andere standaard-testscores. Met de telefoon tussen mijn oor en schouder schreef ik dit alles op, en rolde intussen met mijn ogen. Het móést Madonna zijn. Zij was de enige die zo gek kon zijn.

Zodra Nancy de cijfers van mijn toelatingsexamen kreeg, hielden haar telefoontjes onmiddellijk op. Mijn cijfers van zes jaar geleden waren niet volmaakt, maar zeker ook niet belabberd. Ik was ontzet over die plotselinge grilligheid.

Het is niet eenvoudig om kindermeisje van een beroemdheid te worden. Er bestaat geen maandelijkse nieuwsbrief met gegevens over nanny’s die zojuist zijn opgestapt en bureaus waarmee beroemdheden in zee willen gaan, en welke eisen ze misschien stellen. Er zijn wel handleidingen die uitleggen hoe je kindermeisje bij een ster kunt worden, maar die komen allemaal met dezelfde raad: ga in LA of New York wonen en zorg dat je bevriend raakt met stylisten en assistenten van beroemdheden. Zou ik zelf een handleiding schrijven, dan zou mijn advies zijn: ga studeren aan een toptien-universiteit, leer goed zwemmen met het oog op de onvermijdelijke zomers in de Hamptons.

Ik kon uiteindelijk aan de slag bij een niet-beroemd gezin met twee kinderen in de wijk Tribeca. Daar werkte ik een jaar. Daarna wilde ik meer geld verdienen. Dus spitte ik honderden advertenties door en reageerde op die van een gezin in de wijk Soho. Even later zat ik te mailen met hun voormalige kindermeisje. Zij bleek toevallig te werken voor een prestigieus uitzendbureau voor gezinshulp uit LA. Dit koppelde huishoudsters, koks, personal assistents en nanny’s aan Hollywoodregisseurs, topacteurs en multimiljardairs van hedgefondsen. Volgens haar leed het geen twijfel dat ik met mijn opleiding en achtergrond overal terecht zou kunnen, en daarop volgde een wervelwind van namen (helaas kan ik die hier niet vermelden, want dan is ze haar baan kwijt).

Mijn cv zorgde ervoor dat iedereen mij opeens wilde spreken. Zo was er de miljardair van het hedgefonds, de beroemde nieuwspresentator, het internationale supermodel, de mediamagnaat en de dochter van een rocklegende. Ik weet niet of ouders (beroemd of niet) denken dat hun nanny via osmose zwaarbeladen hersencellen aan hun kinderen zal overdragen of dat het een statuskwestie tussen hen en concurrerende ouders is, maar soms leek het wel of een studie aan een topuniversiteit een automatische binnenkomer was.

Ik had maar een paar beroemdheden ontmoet en was verder op het bureau aangewezen. Vlak voordat ik met iemand een gesprek zou hebben, kreeg ik terloops even een soort waarschuwing te horen. Ik moest bijvoorbeeld beloven alleenstaand te blijven (pardon?), elk weekend vrij te zijn ‘voor het geval dat’, bereid zijn die week 80 uur te werken in plaats van de afgesproken 40 (zoals bij dat eerste gezin in Soho) of toestaan dat ik door honderden hightechcamera’s op strategische plaatsen overal in huis werd opgenomen. De salarissen begonnen bij 50.000 dollar. Eén gezin bood een duizelingwekkende 95.000, maar hun nanny’s namen om geheimzinnige redenen snel weer ontslag. Ik vroeg me af wat er in dat huis toch aan de hand zou kunnen zijn om een dergelijk salaris op te geven, maar omdat ze allemaal een contract hadden getekend, wist zelfs het bureau niet waarom iedereen steeds vertrok.

Ik kende al wel griezelverhalen over nanny’s, maar die leken me allemaal sensationele onzin – totdat ik mijn eigen ervaring opdeed. Ik moest twee dagen op proef naar Southampton, naar een beroemde binnenhuisarchitecte wier man bankier was. Mijn taak was de zorg voor hun tweejarige dochter, onder toeziend oog van de ouders en hun 12 logés. Het kind was eenvoudigweg onhandelbaar en ik was de vijfde nanny die gestuurd was en die er ook meteen weer uitgegooid werd omdat ze niet binnen de gegeven tijdslimiet in staat was een band met het kind aan te gaan. Hun dochter snelde van persoon naar persoon door de villa en terwijl ik haar hulpeloos achterna rende, schreeuwde de vader in mijn gezicht en klapte hij in zijn handen voor mijn neus alsof ik een ongehoorzame hond was. Ik huiver nog als ik eraan denk. Na die ervaring weet ik niet of ik ooit nog kindermeisje wil zijn.

In de wereld van de kinderverzorging bestaat geen hogere sociale status dan de nanny van een beroemdheid. Salaris en prestige zijn navenant, maar dat geldt ook voor de eigenzinnige eisen van bewerkelijke gezinnen die het zich kunnen veroorloven zo kieskeurig te zijn als ze willen.

Jeesoo Park woont in New York en schreef dit verhaal op verzoek van nrc.next