Spoiler warning

Oh God. Gaan we weer. Geert Wilders gaat een boek schrijven over „zijn visie op de islam”.

Voor het geval u die tot op heden was ontgaan.

Je ziet het circus alweer voorbijtrekken. Eerst mag Geert op twaalf zenders tegelijk komen vertellen dat hij „nog niks kan zeggen” over het boek, waarop acuut de AIVD wordt ingeschakeld om te informeren welke bijnaam hij voor de profeet in gedachten had. Ondertussen roepen Kathleen Ferrier en Ad Koppejan het CDA-congres bijeen voor een spoedberaad, worden de ambassades in Somalië en Jemen in staat van opperste paraatheid gebracht en spreekt imam Al-Toedeledoki een fatwa over de PVV-leider uit. Dan lekt plotseling de flaptekst uit via WikiLeaks, wordt het kantoor van de uitgever bekogeld met halalvlees en steekt een Saoedische menigte een Luxemburgse vlag in de hens. Tot slot peilt Maurice de Hond het resultaat.

Twee zeteltjes erbij.

Of, dat kan ook, het circus trekt dit keer aan ons voorbij en steekt direct de oceaan over. Het boek is namelijk „bedoeld voor de Amerikaanse markt”, aldus Wilders. Ja, wat voor iPads, frappucino’s en Andre Rieu cd’s opgaat, geldt kennelijk ook voor politieke waanbeelden: er is altijd wel een markt voor te vinden – zelfs in een land dat procentueel ongeveer evenveel moslims telt als Venlo-Noord.

Waanbeelden die overigens al zo vaak zijn herhaald, dat ze in de Hollandse polder nagenoeg onbetwist zijn geworden. Wie durft hier nog te ontkennen dat ‘links’ schuld heeft aan het multiculturele drama? Het waren toch de socialisten die, onder het mom van kosmopolitische tolerantie, de kolonisten op de thee uitnodigden voor een cursusje uitkeringtrekken?

Noem het gerust de best verkochte fictie sinds Harry Potter. Het waren namelijk óók, en vooral, de ‘rechtse’ werkgeversorganisaties die de goedkope gastarbeiders van weleer met open armen ontvingen – onder het mom van vrij economisch verkeer. En het waren de confessionele partijen die zich hard maakten voor een zo ruimhartig mogelijke gezinshereniging – uit naam van de welbekende familiewaarden. Vrijemarktdenken met een christen-democratisch sausje dus – een combinatie die de PVV dertig jaar na dato, oh ironie, weer aan de macht heeft geholpen.

Hè verdorie, nu heb ik het einde verklapt.

Rob Wijnberg