Geen schrammetje

Eerste dag na de vakantie, op de fiets naar school, weer lesgeven. Onderweg twitter ik wat. Op het Museumplein glij ik onverwachts klassiek onderuit. Drie op een afstandje lopende mannen zien dat er gelukkig niks aan de hand is. Ik check vooral of ik geen genante vlekken heb opgelopen en rij door. 30 meter verderop hoor ik van achter me roepen: Hey! HEY!!! Ze zwaaien naar me. Zou er toch iets aan mijn fiets kapot zijn, gaat er door mijn hoofd. Ik laat mijn hand al in mijn jaszak glijden om hier iets over te twitteren. Op het moment dat ik merk dat mijn zak leeg is, onderscheid ik iets zwarts in een zwaaiende hand. Even later krijg ik van die Poolse toeristen mijn onbeschadigde iPhone terug.

Sander Claassen

Inzenden ikje: www.nrc.nl/ik