Drilboren en bladblazers

Twintig jaar geleden nam ik uit de Sovjet-Unie in mijn bagage ook mijn Gollandija (Russische voor ‘Nederland’) naar Nederland mee.

Ik had haar ooit leren kennen uit boeken die niemand hier kende. ‘De zilveren schaatsen? Geen idee. Hans Brinker? Wie is dat?’

Mijn Gollandija bleek het voortbrengsel van mijn zesde zintuig en werd al gauw, als elke droom die werkelijkheid wordt, genadeloos blootgesteld aan de overige vijf zintuigen.

Zeker, voor mijn vertrek naar het vrije Westen was ik gewaarschuwd. Dat het kapitalisme in Gollandija echt was en meedogenloos. Maar dat het ook zo buitengewoon lawaaierig was?

Geteisterd door het kabaal van drilboren, hei-, schuur-, pomp- , onkruid- , grasmaaimachines en bladblazers probeerde ik braaf dingen in een groot kapitalistisch verband te zien. Al die herrie was immers een teken van economische bloei en moest juist toegejuicht worden.

Mijn verstand raakte in conflict met mijn gehoor. Ik begon zelfs stiekem naar de perverse stilte van stagnatie, apathie en lamlendigheid van mijn socialistische vaderland te snakken.

En ik pakte de pen. Op geen enkel stuk over levensbelangrijke metafysische kwesties heb ik zo veel reacties gekregen als op mijn klaagzang over lawaai. Ach, het warme bad van de herkenning en verbroedering. Mijn integratie was geslaagd.

Intussen zijn de vertrouwde geluiden verrijkt met de mobieltjesherrie. De onbeschaamdheid van de bellers juich ik, als op andermans levens beluste schrijver, van harte toe.

Bij elke gif hoort tegengif. De iPod! De oren van elke derde burger zijn verstopt. Weg met de ongewenste werkelijkheid. Technologie verschaft de moderne jeugd het allermooiste, de vrije wil. Ik begin er niet aan. Ik ben verslaafd aan de werkelijkheid.

Maar soms sputtert mijn gehoor tegen. Helaas, hier geen kerken als in de Latijnse landen waar ook een opgejaagde atheïstische stedeling even op adem kan komen. Maar wij hebben Texel! De boot, het geronk van de motor, het gekrijs van de meeuwen, het geklots van de zee. Zoet klinkt het vooruitzicht van de stilte. Holland horen en sterven.

Sana Valiulina (Tallinn, Estland, 1964) studeerde Noorse taal- en letterkunde en woont sinds 1989 in Amsterdam. Ze debuteerde met ‘Het Kruis’ (2000). Vorig jaar verscheen ‘Honderd jaar gezelligheid’.