Zachtmoedige zanger

Wintergasten: Antony HegartyNed. 2, 20.25-22.00 uur

De popzanger als huiskamerfilosoof – het blijft een riskante onderneming. Mensen die een goed liedje schrijven en zingen, hoeven nog niet de eerst aangewezenen te zijn om het wereldraadsel op te lossen. Maar zo worden ze vaak wel behandeld. Ook interviewer Leon Verdonschot ontkomt daar niet helemaal aan in de overigens boeiende derde en laatste aflevering van Wintergasten, die om de zanger Antony Hegarty draait.

Antony – meestal wordt hij alleen bij zijn voornaam aangeduid – verwierf met zijn begeleidingsgroep The Johnsons wereldfaam dankzij een aantal opmerkelijke cd’s en optredens. Opvallend is zijn hoge, smartelijke stem, die zijn zelfgeschreven liedjes voor zijn bewonderaars iets aangrijpends geeft.

Omdat ook Verdonschot die stem roemt („Het is onmogelijk om er niet door geraakt te worden”), zou je een gesprek verwachten waarin uitgebreid op de zangkunst van Antony wordt ingegaan. Dat is niet het geval. Zoals meer mensen met een uitzonderlijk talent maakt Antony er zelf nauwelijks een woord aan vuil. Vroeger viel hij in slaap als hij zijn eigen stem hoorde – daar moeten we het mee doen.

Het gevolg is dat het gesprek meer over Antony’s wereldbeschouwing gaat dan over zijn muziek. Nu heeft Antony beslist interessante meningen over de wereld en zijn plaats als transgenderist daarin. Maar soms dwaalt hij te veel af in speculatieve theorieën over patriarchale en hormonale structuren. Als kijker ben je dan geneigd te roepen: „Zing nog es ’n liedje, Antony!”

Toch verveelt het interview niet, omdat Antony nooit het verwende popidool uithangt, maar zichzelf blijft en zijn gesprekspartner serieus neemt. Hij is een zachtmoedig mens, zoals blijkt uit zijn ontroerde commentaar bij de verbluffende rede van Robert Kennedy kort na de moord op Martin Luther King. Als Verdonschot daar nogal sceptisch op reageert, toont Antony zich voor het eerst verstoord. Hij wil dat de wereld even zachtmoedig wordt als hij.

Frits Abrahams