De helverlichte geruststelling

Ik heb nooit veel met goede voornemens op gehad; de kans dat een bepaalde datum meer gewicht aan een plan kan geven, lijkt mij gering. Bovendien hebben goede voornemens meestal iets treurigs. Alsof ze altijd iets te maken hebben met de aanschaf van een Ab Circle Pro van Tell Sell en nooit met ‘ik ga

Ik heb nooit veel met goede voornemens op gehad; de kans dat een bepaalde datum meer gewicht aan een plan kan geven, lijkt mij gering. Bovendien hebben goede voornemens meestal iets treurigs. Alsof ze altijd iets te maken hebben met de aanschaf van een Ab Circle Pro van Tell Sell en nooit met ‘ik ga een poging wagen de geschiedenis van mijn eerste liefde in Ollekebollekes op papier te zetten’.

Dit keer heb ik echter wel een goed voornemen, een streven waar ik al een paar weken over nadenk maar dat ik - aangemoedigd door het interview met filosoof Joke Hermsen in de krant van afgelopen vrijdag – nu echt wil proberen: ik wil op beeldschermdieet.

Zodra ik wakker word tast ik met halfblinde ogen naar mijn telefoon, om onder de warme dekens meteen te kijken of ik sms’jes of nieuwe mail heb. Tijdens het ontbijt lees ik op mijn computer nieuwssites (en bekijk Kanye Wests tweets). Ik schrijf enkel digitaal, zoek naar informatie op Wikipedia en correcte spelling op woordenboekensites en bij wijze van pauze kijk ik of er al iets is veranderd op nu.nl. In de sportschool ben ik tijdens het geestdodende heen-en-weer bewegen van de crosstrainer door een zwiepend koptelefoonsnoertje verbonden met de rij tv-schermen voor me. Ik kijk naar de betweterige snor van Dr. Phil terwijl ik tegelijkertijd ook het kookprogramma en My Super Sweet Sixteen op de schermen ernaast volg. ’s Avonds lig ik in bed met mijn laptop op schoot, voor het slapen gaan ben ik drie afleveringen Lost verder. In de trein bekijk ik mijn mail, tijdens de voorfilmpjes in de bioscoop stuur ik nog snel wat sms’jes. Mijn iPhone is zowel mijn agenda, wekker als opschrijfboekje. Als ik in een café aankom voor een afspraak en de ander is er nog niet, pak ik direct mijn telefoon om al typend en lezend de omstanders maar vooral te laten weten dat ik daar in alle rust zit en heus niet nerveus wacht op een blind date die misschien niet komt opdagen. Vroeger kon je in zulke gevallen tenminste nog een sigaret opsteken en met vernauwde ogen traag de rook uitblazen, om je zo een Frans nihilistisch imago aan te meten. Helaas. Nu is het beeldscherm de verslaving, de troost en toeverlaat. Zelfs als mijn gesprekspartner even naar de wc is, grijp ik naar de helverlichte geruststelling. Misschien is er immers wel iets veranderd op nu.nl.

Opeens vond ik dat mijn leven verdacht veel leek op een clip uit de jaren ’80, waar in een grauwe grotestadswijk vanuit verschillende camerahoeken overal opgestapelde tv-schermen te zien zijn, die allemaal iets anders vertonen. En dat de clip dan ‘Urban City Life’ heeft of zoiets.

Ik wil wat vaker kruiswoordraadsels maken de komende tijd.