Chagrijn per stukkie

In sommige culturen zijn voornemens een ernstige zaak. Die worden niet alleen uitgesproken, maar ook op papier gezet omdat het de bedoeling is dat je je eraan houdt. Er worden daar hele onderzoeken gedaan naar de standvastigheid van de nieuwjaarswens. Zo hebben Amerikaanse psychologen vastgesteld dat 40 procent van hun landgenoten met zo’n voornemen zich na een half jaar nog altijd aan zijn belofte houdt. Da’s voor veel mensen een enorme opluchting, want de meesten hadden het tegenovergesteld verwacht.

Maar omdat er veel types zijn die weigeren zich aan zulke uitslagen te houden, is er altijd nog de wetenschapper met de gouden tip: neem je niet te veel voor, houd je successen bij, probeer het eens op een andere manier, wees concreet, bazuin het rond, houd vol, visualiseer het en blijf positief. Zegt een geleerde die gelukkig Wiseman heet.

Op die manier lukt het al die mensen om de zaken op een rijtje te krijgen, anderen te helpen, iets nieuws te leren, schulden af te lossen, te stoppen met drinken, het leven meer te genieten, te stoppen met roken, gewicht te verliezen, aan sport te doen en meer tijd met vrienden en familie te besteden. Want zo luidt de top tien der originele voornemens.

Wie dat leest, met de psychologen in het achterhoofd, zou moeten kunnen reken op 40 procent vooruitgang in de wereld. En dat dan ieder jaar.

Daarom doen wij hier liever aan halve beloften. Da’s eerlijker. De meesten houden het nog geen week vol. Want, oké, nog eentje dan, matigen is immers ook een vorm van stoppen. En hoezo aan de beurt, alsof je er niet al stond. Bovendien, het vreet gewoon energie, dat kan je nu even niet gebruiken. En als ze echt interesse zouden hebben, hadden ze zelf ook kunnen bellen.

Ik zou er geen onderzoek aan willen wagen.

Ik wil stoppen met nagelbijten, geen chagrijnige stukkies schrijven, de natuur in, de boer op, het schip in, het dak op. Het staat op schrift, ik doe wijs man. Nog 52 weken te gaan.

Floris-Jan van Luyn