Ard Schenk maakt schoon schip

Ard Schenk vaart het land uit en dat is iets om bij stil te staan. (De opmerkingen verderop in dit stukje die tussen rechthoekige haakjes [..] staan, zijn van de hoofdredacteur. Belg, weet dus niets van schaatsen.)

In NRC Weekblad vertelde AOW’er Schenk onlangs over zijn vertrek. Zijn huis staat te koop en hij gaat, met echtgenote, in het buitenland op zijn boot wonen en ermee reizen. In deze levensfase komt het er bij hem kort gezegd hierop neer: het roer moet om. [Heel flauw, nu zo’n uitdrukking!]

De naam Schenk roept herinnering op aan de glorieuze jaren zestig en zeventig toen het kunstijs zijn intrede had gedaan en Nederland schaatssuccessen aaneenreeg.

In een vol ijsstadion toonde een grapjas een spandoek met de tekst Verkerk Schenk(t) Bols.

Kees Verkerk, de getapte jongen uit Puttershoek, Ard Schenk, de stugge Noord-Hollander, Jan Bols, die vergat van baan te wisselen.

Schenk was de beste en tussen de toernooien door bedreef hij, die op het toppunt van zijn kunnen was, [probeer je leuk te zijn?] de liefde met een wonderschone, steenrijke, blonde, getrouwde Duitse vrouw, die gretig genoeg was om hem per privévliegtuig na te reizen, van Davos naar Oslo, en naar Japan wilde ze ook wel mee. Zijn medailles krijgen er achteraf alleen maar meer glans door.

We weten dit sinds Ard in de biografie die in 2009 over hem verscheen, nergens doekjes omwond, ook niet om zijn amoureuze avonturen. [‘Scheve’ schaats? Snap ik niet. Schrap ik. ‘Glad ijs’ ook.] Schenk wenste toen voor één keer schoon schip te maken. [Nou, nou]

Zie hem straks door de Europese wateren varen, in Scandinavië of zo. Hoe zal hij dan omgaan met het dilemma als het daar stevig vriest. Gaat hij dan het ijs breken? [Hoezo? Hij was toch zo stug?]

Vast niet. In het vooronder liggen, ingepakt in een krant en goed ingevet, een paar oude noren.

Schenk gaat weer schaatsen.

Beslagen en niet over één nacht.

IJs en weder dienende.

[En nou is het afgelopen!]

john kroon