De majesteit, het symbool van nationale verdeeldheid

We sluiten een rumoerig decennium af. Hier een summiere opsomming van de belangrijkste kenmerken van dit eerste decennium van het derde millennium: de bloedige strijd tussen het islamitische terrorisme en de vrije wereld; de voortzetting van deze strijd in de wereld van de islam zelf; de economische crisis; de moeizame integratie van immigranten in Europa en de provocerende positie van de islam in het Westen.

We nemen deze zaken mee naar het tweede decennium van de 21e eeuw. Het nieuwe decennium wordt begeleid met veel onzekerheden: in Engeland, Nederland en een aantal andere landen werden moslimterroristen aangehouden en de economische crisis begint langzamerhand de stabiliteit van de euro aan te tasten.

Juist vanwege deze onzekerheden had ik een wijze toespraak verwacht van onze vorstin. Maar helaas wil Beatrix zich niet langer als een onpartijdig staatshoofd presenteren. Na de moord op Van Gogh kon Beatrix slechts sympathie opbrengen voor de Marokkanen. Zij ging op bezoek bij Marokkanen om hen ervan te overtuigen dat zij solidair is met moslims. De majesteit vergat dat de dader een radicale moslim van Marokkaanse afkomst was. Het was logischer geweest als zij een bezoek had gebracht aan de plek waar duizenden burgers bloemen hadden neergelegd. En daar had zij indrukwekkende woorden kunnen spreken over vrijheid, tolerantie en de onverbrekelijke verbondenheid van alle Nederlanders, al dan niet geboren op deze bodem.

Het ergste kwam later. Dat waren de kersttoespraken van Beatrix. Het is een verschrikking om ze aan te horen. Terwijl in Nederland andersdenkende politici en opiniemakers bedreigd en beveiligd worden, betuigt onze vorstin impliciet haar sympathie met mensen die zich gekwetst voelen. Wie zijn deze gekwetsten? Een deel van die gekwetsten zit in de gevangenis vanwege terroristische activiteiten. De vrijheid van meningsuiting mag van Trix, zolang moslims er niet door gekwetst worden.

De tweede pijler van de kersttoespraken betreft tolerantie. Zij is gewoon tegen alle discussies over minderheden, immigratie en integratie. De Nederlander bestaat niet, aldus de schoondochter van Trix. Maar Nederlanders bestaan wel. De kersttoespraak van dit jaar spant de kroon in vergelijking met alle andere toespraken. Solidariteit en medemenselijkheid geven ons houvast in onzekere tijden, aldus de koningin.

Maar met wie moeten we solidair zijn en wat houdt die medemenselijkheid precies in? Moeten we met tientallen terroristische verdachten die in de afgelopen weken overal in Europa, ook in Nederland, zijn gearresteerd, solidariteit betonen? Moeten we met fundamentalistische moslims, zoals de salafisten, solidair zijn? De miljarden die we aan Ierland en Griekenland geven zijn te weinig om medemenselijkheid te claimen? Majesteit, sorry, alle gekheid op een stokje, aan solidariteit en medemenselijkheid hebben we in het algemeen geen tekort.

De drammerige vage taal slaat door: „Maar wanneer in het leven de golven hoog staan is moed nodig om vast te blijven houden aan beginselen. Tegen de stromen in komt het aan op standvastigheid. Uit verhalen over de Tweede Wereldoorlog kennen we indrukwekkende voorbeelden van persoonlijke moed, toen mensen die zichzelf niet moedig achtten, toch voor hun principes bleven staan.”

Majesteit, goede genade! Wat zijn die hoge golven? Oké, majesteit, ik zeg hardop wat u suggereert: de PVV. Maar eigenlijk bedoelt u ook de stemmers van de VVD en ook nog de 68 procent van de aanwezigen op het CDA-congres.

Landgenoten, volgens onze vorstin hebben we nu behoefte aan ervaringen die het Nederlandse volk en zijn uiterst beperkte aantal helden hebben opgedaan in de Tweede Wereldoorlog. Overdrijf ik? Nee, kijk hier wat zij vervolgens zegt: „Het geweten is de toetssteen die de keus bepaalt. Door vanuit beginselen te leren omgaan met goed en kwaad wordt iemands geweten van jongsaf gevormd.”

Nu moeten we het geweten aanwenden met een beroep op oorlogservaringen. Wat doet Beatrix hier? Zij spreekt namens eenderde van de aanwezigen op het CDA-congres waar de deelname aan een minderheidskabinet werd besproken. Beatrix spreekt namens Ab Klink (en zijn vrienden) die al een exclusieve claim heeft gelegd op het collectieve geweten. Nu gaat u echt overdrijven, Majesteit!

En dan ook nog deze passage: „Het gevaar bestaat dat het gemeenschappelijke wordt verzwegen en verschillen worden uitvergroot. Dan worden muren van vermeende tegenstellingen opgetrokken en verharden standpunten. Maar het is juist belangrijk te zoeken naar wat verbindt en elkaar over en weer te bemoedigen.”

Dit soort zinnen bestaat uit holle frases die ook door eenderde van het CDA naar voren werden gebracht. Toen was het niet overtuigend. Nu is het ook niet overtuigend.

Laten we het dus over het gemeenschappelijke hebben: de waarden van dit land zijn deels verankerd in de grondwettelijke cultuur. De vrijheid van meningsuiting is een van die waarden. Maar Beatrix wilde deze waarde niet ten volle uitdragen. De godsdienstvrijheid is een andere belangrijke waarde. Hoe valt het te verklaren dat afvallige moslims, zelfs in Nederland, voor hun leven moeten vrezen? Ook deze waarde heeft Beatrix nagelaten ten volle uit te dragen. Nooit heeft zij ook maar de geringste aandacht gegeven aan de bedreigden. Die zijn in majesteits ogen lastpakken.

Medemenselijkheid is een belangrijke waarde. De majesteit was niet bereid een bezoek te brengen aan de zoon wiens vader op een klaarlichte dag in Amsterdam door een moslimterrorist was afgeslacht. Nee, majesteit, we zijn niet gek. Elk woord dat u en uw regenteske geestverwanten gebruiken heeft een beperkt en reeds afgebakend particulier bereik. Wij weten waarvoor u predikt: uw eigen multinational, en die is gebaat bij laffe volgers.

Met het schenden van een aantal cruciale grenzen van wijsheid en het uitspreken van partijpolitieke opvattingen plaatst de koningin zich pontificaal binnen de politieke arena. Zij neemt deel aan de strijd tegen deze regering waarvan zij zelf deel uitmaakt. Ofwel: zij doet precies het omgekeerde van wat zij preekt. Het symbool van nationale eenheid is daardoor een symbool van nationale verdeeldheid geworden.

Daarnaast zet zij de bevolking aan om, met het perspectief van de Tweede Wereldoorlog, de strijd aan te gaan tegen Kamerlid Geert Wilders. Beatrix dreigt zichzelf daarmee buitenspel te zetten en verliest voor immer haar bovenpartijdige status. Jammer, duizendmaal jammer.