'Dolittle' heeft een gammel en nogal omslachtig script

theater

Dokter Dolittle, door V&V Entertainment. Tournee t/m 3/4. Inl. theaterhits.nl**

Dokter Dolittle is de dierendokter die met dieren kan praten. Hij is de avonturenheld uit de grappige kinderboeken van Hugh Lofting, en hij was in 1967 het middelpunt van de fleurige musicalfilm Dr. Dolittle. Van die film is later een theaterversie gemaakt – en dat is de versie die nu in het Nederlands te zien is. Inclusief de hupse liedjes van Leslie Bricusse.

Als in een kijkdoos, met veelkleurige decors en bonte kostuums, speelt het verhaal van Dolittle en zijn, door allerlei hindernissen onderbroken, speurtocht naar de Reuze Roze Zeeslak zich in deze voorstelling af. Met een bezienswaardige, buikige Edwin Rutten als de diervriendelijke, maar tegelijk ietwat mensenschuwe dokter. Hij is degene die als geen ander het publiek bij de gebeurtenissen kan betrekken. De vraag is alleen welk publiek dat dan moet zijn. Dokter Dolittle dient zich aan als een familievoorstelling, maar mikt in werkelijkheid op allerlei uiteenlopende leeftijden zonder ergens doel te treffen.

Van spanning is in elk geval nauwelijks sprake. Dat ligt niet aan de fantasievolle enscenering van John Yost. Het ligt evenmin aan de manier waarop diverse leden van het ensemble de dieren tot leven brengen. En het ligt al helemaal niet aan de van taalplezier tintelende vertaling van Ivo de Wijs.

Wat zich hier vooral wreekt, is het feit dat Bricusse een gammel, veel te omslachtig, veel te praterig script heeft geschreven dat de kinderaandacht lang niet altijd kan vasthouden. Net zo min als die van volwassen kijkers, lijkt me. Daardoor kan zelfs de vondst van de felbegeerde zeeslak geen overrompelend effect teweeg brengen. Het dier schuift tenslotte gewoon het toneel op – meer een anticlimax dan een stevig slotakkoord.