Archeologie van een wachtwoord

Zouden er nog veel mensen zijn met het wachtwoord Sesam of Scheveningen? Vroeger waren wachtwoorden iets uit sprookjes of oorlogen. Uit spelletjes als diefje met verlos. Door internet is ook daar verandering in gekomen. Nu heb je voor bijna alles een wachtwoord nodig. Om mail te lezen, om boodschappen te doen, om geld uit te geven. Zonder wachtwoord gaat geen berg open.

Sesam is waarschijnlijk van niemand het wachtwoord meer, of er moet 8*gh## achter zijn komen te staan. Sommige wachtwoorden hebben waarschijnlijk een lange geschiedenis. Begonnen als Sesam is het SeSaM geworden en toen moest er een cijfer bij en een vreemd teken en nog een en nog een. Alleen dan kan een wachtwoord een woordenboekaanval weerstaan, een aanval van een hacker of cracker die op je wachtwoord alle mogelijke woorden uit het woordenboek afvuurt, wat makkelijker is dan een aanval met brute kracht, waarbij alle mogelijke combinaties moeten worden afgegaan. Een wachtwoord met 5 karakters wordt volgens Wikipedia binnen enkele uren door een gemiddelde computer gevonden. Een wachtwoord met 6 karakters duurt al snel enkele dagen. Als je je wachtwoord nooit verandert, zal het hoe dan ook na verloop van tijd gekraakt worden.

Ik heb zo’n wachtwoord, een bestaand woord dat in de loop der jaren is dichtgeslibd met vreemde tekens en overwoekerd door kapitalen. Ik vermoed dat veel mensen zo’n wachtwoord hebben, de naam van een dierbare of iets dierbaars verscholen onder een laag computervuil. Er liggen in wachtwoorden vast heel wat huisdieren begraven %#%MiMi1998-2004.

Het probleem van wachtwoorden is niet ze te verzinnen maar ze te onthouden. Vooral cijfers zijn moeilijk. Geboortedata, telefoonnummers, huisnummers, in de strijd om een wachtwoord dat te onthouden is worden alle cijfers die een persoonlijke betekenis hebben weten te krijgen ingezet. Zo onthoud je ook dingen die je anders allang vergeten was. De postcode van drie woningen terug, de verjaardag van een ex.

Van zo’n wachtwoord afscheid nemen is misschien niet zo erg. Want je kunt zelfs aan wachtwoorden gehecht raken. Zelfs aan wachtwoorden die je niet zelf hebt gemaakt, maar die je zijn opgedrongen. Een willekeurige combinatie van tekens die toch iets gaan betekenen. Ze staan voor jou. Trk98^^%54, c’est moi. Vergelijk het met 5th avenue of 42nd street: saaie cijfers die na verloop van tijd ergens voor zijn gaan staan: luxe of theater.

Zoiets kan waarschijnlijk maar één keer. Als er in elke stad een 42nd street was, werd een korst van betekenis onhaalbaar. Ook moet er tijd verstrijken om een band te krijgen met een toevallige code. Je kunt je niet elke drie weken hechten aan een samengeraapt stelletje cijfers en letters. Websites die het weten, kunnen adviseren over te stappen van een wachtwoord naar een wachtzin, en van elk woord uit die wachtzin bijvoorbeeld de eerste twee letters te nemen. De gedichten die je uit je hoofd kent krijgen nu een nieuwe kans als nuttige poëzie. Met als eerste de eerste Nederlandse regel: Heolvonehahihianth.