Als je in limbo komt, kom je er nooit meer uit

Hoewel ik dezer dagen met veel plezier naar de Top 2000 luister, samengesteld door een stel zachtaardige, nostalgische vijftigers (mijn vader), besluit ik ook de toekomst een kans te geven: ik heb een app gedownload die gebruik maakt van augmented sound. Augmented sound is geluid dat voortkomt en wordt beïnvloed door je omgeving. Theoretisch zou dit betekenen dat je de soundtrack van je leven zou kunnen horen. In mijn fantasie werd de soundtrack van mijn leven altijd gespeeld door David Bowie, die met een ukelele in de hand mij op gepaste afstand zou volgen en mijn handelingen zou voorzien van muziek en poëtisch commentaar. Dit was in ieder geval een begin.

Het gaat om de gratis app Inception. Eerlijk gezegd vond ik de film Inception een beetje mal, en kan ik me van de vijfenhalf uur eigenlijk alleen maar zinnen herinneren als: ‘Kijk uit, want als je in deze droom zit – zitten we nu in Davids hoofd? Nee, in dat van Josh natuurlijk – en je krijgt geen schok dan val je door naar de volgende, diepere droomlaag waar de droomuitsmijters jacht op je zullen maken en als je dan doodgaat kom je in limbo en daar kom je nooit meer uit en ben je gedoemd om duizenden jaren rond te blijven dolen behalve natuurlijk als iemand je vindt en weer mee terug neemt’ (xoxoxo, Christopher Nolan). Deze app is echter behoorlijk intrigerend.

Het idee is dat je een droomwereld betreedt. Het beginscherm bestaat uit een droomplattegrond, waar gebieden de verschillende dromen representeren. Je krijgt pas toegang tot een droom als je de bijbehorende handeling hebt ervaren: je kunt naar de Still Dream als je ergens bent waar het helemaal stil is, naar de Action Dream als je actief bezig bent (en voor de Africa Dream moet je in Afrika zijn. Een opvallend uitstapje in het programma). Als je een droom ontgrendelt verschijnt er in de droomkaart een GPS-foto van waar je op dat moment was.

De dromen bestaan uit soundscapes, waarvan sommige stukken ook in de film waren te horen. Het zijn aanzwellende, zoemende geluiden, het ruisen van regen of de branding, ijle, wegdrijvende pianoklanken. Omgevingsgeluiden worden inderdaad gebruikt (al zou het nog wel veel meer mogen): je stem klinkt met een hallucinerende echo, woorden die je hebt gezegd komen af en toe terug, plots klinken er holle voetstappen. Het is benevelend. Je bent afgesloten van de wereld, overgeleverd aan deze cocon van klanken, soms triest, soms onheilspellend.

Hoewel het niet de dromen zijn waar ik overdag uren in verstrikt wil raken, geeft het wellicht een idee over hoe we in de toekomst muziek kunnen ervaren. Nu nog een versie met David Bowie.

Renske de Greef