Opinie

Bomen over kerst

Youp

In mijn gelukkige jeugd vierden wij stevig Kerst. Mooi geconcentreerd. Op de 24ste ’s avonds werden de boom en het stalletje neergezet. De kerstboom kwam geen dag eerder. Bij ons is dat nu nog steeds zo. Ik kijk de laatste jaren met verbazing naar de huizen waar de kerstboom één dag na Sinterklaas al staat te knipperen. Drie weken die boom in je kamer. Waarom? Dan heeft de Kerst toch niks bijzonders meer?

Op Schiphol stonden de kerstbomen er dit jaar al op 20 november. Karige crisisboompjes. Dat wel. Ze vielen amper op. Iemand legde me uit dat Schiphol dat vooral doet voor de Amerikanen. Die schijnen dat prettig te vinden. Waarom doen wij dat voor die Amerikanen? Is voor hen toch ook niet leuk? Kunnen ze niks bijzonders over ons land vertellen omdat we gewoon een klein Amerika zijn. Vanaf november kitschbomen en je kunt hier op elke straathoek net zo vies eten als bij hen. Dan kunnen ze net zo goed thuisblijven. Je reist toch om iets bijzonders, iets authentieks te zien?

Het meest droeve is de overdaad aan zogenaamde winterwonderlanden op onze stadspleintjes. Komt dat ook uit Amerika? Ik heb het over houten huisjes met daarin echtparen die iets warms verkopen. Worstjes of chocomel of allebei. De echtparen dragen vaak een kerstmuts. Tussen de huisjes sjouwen nylon windjackgezinnen met zo’n levenslange SBS-blik in hun ogen. Vaak ligt er nog een sneu schaatsbaantje bij. Met van die schettermuziek. Ik denk aan de mensen die aan zo’n pleintje wonen en maandenlang dat kermislawaai in hun kamer hebben.

Ik sla de nachtmis dit jaar over. Net als de laatste 35 jaar. Hoop in stilte dat het kindeke Jezus dit jaar een beetje behoorlijk aangekleed in zijn kribbe ligt. Ik zou hem uit voorzorg een skipak aandoen. Inclusief moonboots en een skibril. Dit om te voorkomen dat een of andere Belgische bisschop zich diep in de nacht gaat staan verlustigen aan de blote baby.

Of ik zin heb in de witte Kerst? Absoluut. Ik vind het tot nu toe sowieso een topwinter. Ik heb het vrolijker dan vrolijk door die aandoenlijke NS, die een bepaald type trein sprinter heeft genoemd. Dan denk je toch al gauw aan een fel optrekkend treinstel. Een furieuze loc die een stuk of wat wagons vonkend van Abcoude naar Breukelen trekt! Maar helaas. De praktijk is anders. Alle sprinters staan stil. Een deel blokkeert de rails zodat er ook geen andere treinen meer langs kunnen. Waarom ze stil staan? Ze zijn kaduuk! Sneeuwwater in de zekeringen, ijzel op de remblokjes en vastgevroren deuren die niet meer open en dicht kunnen.

Door het strooizout kan het niet komen. Dat is namelijk op. De winter is drie dagen oud en er is in ons hele land geen korrel meer te vinden. In alle landen hebben ze een strooizoutoverschot, willen dat ook best aan ons leveren, maar dat moet per trein aangevoerd worden en vanaf de grens is treinverkeer onmogelijk.

Een advies: niet meer boos worden, niet meer schreeuwen om een tweede HELP, maar gewoon vrolijk grinniken. Heb de afgelopen weken een paar keer in een trein gezeten en gemerkt dat de passagiers zacht zuchten en lachen als de conducteur bekendmaakt dat de trein helaas niet verder gaat. Gelaten stapt men uit en geeft zich over aan…? Aan niemand.

De conducteur heeft ook verder geen informatie, er schijnen honderden machinisten hun trein überhaupt kwijt te zijn. Het zou me niet verbazen als de NS in maart treinen gaat tellen en er gewoon een stuk dertig gemist worden. Misschien is er ook wel een heel station verdwenen. Opgelost in de mist.

Alleen al door de NS wordt het een topkerst. Alle zeikerds mogen zeiken, alle zeurpieten klagen zich door de kalkoen en zitten verplicht tegen hun chagrijnige schoonfamilie aan te loeren. En ik? Ik bel de familie dat ik helaas niet kan komen. Geen treinen. Sorry. Zo jammer. Ja, het spijt mij ook!