Twitter verandert mijn leven nog elke dag

‘Vandaag niets te twitteren.’ Dat moet wel de meest gevreesde post zijn op Twitter, het in 2006 gelanceerde en explosief boomende sociale medium. Wie Twitter niet kent leeft onder een steen.

Het vriendelijk blauwgewolkte schermpje met het vogeltje en oneindig doorlopende kolom tweets heeft niet alleen mijn leven veranderd. Twitter verandert het leven van iedereen. 175 miljoen gebruikers wereldwijd zijn dat inmiddels, die 65 miljoen berichten per dag versturen. En dat aantal gebruikers groeit. Waarom? Wat heeft Twitter te bieden?

Niets dan kretologie, zeggen critici. Als je gele sokken aanhebt, als je vindt dat Geert Wilders uitgroei heeft in zijn blonde haar, twitter het van je af. Per slot van rekening vraagt het balkje in het blauwe scherm niets anders dan: ‘What’s happening?’

Dat is meteen het briljante ervan, zeggen voorstanders. Je typt je bijdrage rauw van de lever. Dat is snel, ongecensureerd en actueel. Ook als ‘burgernieuws’ is het perfect. Via hashtags (verzamelbegrippen voorafgegaan door een #) kun je elk onderwerp volgen.

En waarom Twitter ik? Wel, het is:

Een prima excuus om langer achter de computer te zitten.

Verslavend (prima!), vooral als je veel mensen volgt. Dan komen de tweets om de paar seconden binnen en kun je gewoon ingelogd blijven.

Nu mogelijk om elk gedachtescheetje met de wereld te delen op jouw podium.

Verplicht om in 140 karakters te denken en te schrijven. Jazeker Irving, Marquez, King en al die schrijvers die boeken maken van minstens honderd pagina’s te dik. Ga Twitteren en schrijf beknopter! Alle regels binnen dit stukje zijn binnen de 140 karakters. Dus kan ik (en zal ik, als ik geplaatst word) het in 48 delen Twitteren.

Oké, en wat maak je zoal openbaar? Gedachtenoprispingen dus. Waarbij privé en zakelijk wel onderscheid kennen. Zo volg ik privé Joanne Harris, Engelse schrijfster van onder meer het prachtboek Chocolat. Met haar tweets geeft ze een inkijkje in haar privébezigheden, zoals zitten in de trein naast grazende mensen: ‘Am completely surrounded by people eating foul-smelling things.’

Gek genoeg verschillen de tweets van Harris niet veel van de mensen die ik volg. Net zo min als mijn eigen tweets origineler zijn. Wij zitten ook allemaal in de trein naast dikke/lawaaiige/snurkende mensen.

Zakelijk werkt Twitter als een radar. Door mijn werk als overheidsvoorlichter filter ik tweets die nieuwe trends signaleren. Of aankondigingen van TEDx-lezingen die ik niet mag missen. Ook allemaal via hashtags te markeren en absoluut nuttig. Ook voor mezelf, als ik de ether inslinger dat onze technologiestichting weer een goede universitaire onderzoeker heeft afgeleverd.

Weg te denken uit mijn leven is Twitter niet meer. Zolang je het met een passend relativerend vermogen – bullshitfilter – bekijkt is het een mooi, klein medium. Daarom verandert Twitter mijn leven nog elke dag. Omdat het geinig en serieus is. Omdat het fladdert. Als het echte leven.

Eén advies. Als vandaag niets te twitteren is, doe dat dan maar niet.

Nico Voskamp

Amersfoort