Pacemaker en elektrische fiets: van slak tot Speedy Gonzales

Het is maart 2007 en ik ben meer moe dan voor zover ik weet bij Polychondritisch recidivans hoort. Een 24-uurs hartcontrolekastje geeft wel extreem veel overslagen aan, maar ze zijn niet gevaarlijk, wordt mij verteld. „Misschien moet u meer gaan sporten”, zegt een van mijn specialisten. Verbaasd kijk ik hem aan: „Man je weet niet wat je zegt. Ik kom de trap nauwelijks meer op.”

’s Nachts moet ik me elke keer als het ware terug in leven brengen, zo lang worden de pauzes tussen de ene en de andere hartslag.

Opnieuw bij de huisarts vraag ik om een event recorder, een polshorloge dat de hartslag meet en waarbij de patiënt telkens als die iets vreemds merkt aan de hartslag, dat registreert door de rechterpols op het horloge te leggen. Alleen moet je het horloge ’s nachts op je nachtkastje leggen. Niet echt handig.

Door dit apparaatje kwam men erachter dat ik boezemfibrileerde en riep de huisarts me met spoed op. Van die boezemfibrilatie had ik zelf niets gemerkt, maar met het omgekeerde, die veel te trage hartslag, hield ik mezelf zo’n beetje in leven door flink te kuchen en heel snel te bewegen zodra ik dreigde flauw te vallen. En dat heeft nooit goed geregistreerd kunnen worden doordat ik het apparaatje ’s nachts op het nachtkastje moest leggen.

Tja, en toen kon het gebeuren dat ik op advies van een specialist verkeerde medicijnen kreeg voorgeschreven.

Goddank komt alles goed doordat ik met spoed word opgenomen in het ziekenhuis en men daar ziet hoe ik telkens van mijn stokje dreig te gaan omdat mijn hart zich zo sloom als een slak gedraagt en steeds minder zin heeft om te slaan. Over de event recorder wil ik het verder niet hebben, het heeft wel een ziek orgaan bij mij aan het licht gebracht, maar wat mijn leven totaal veranderd heeft is de pacemaker die ik twee dagen na mijn opname in het ziekenhuis kreeg.

Ik fiets nu weer op Ameland over alle schelpenpaadjes van hoog op het duin tot aan het strand. Weliswaar op mijn elektrische fiets (autorijden kan en mag ik niet) maar die houdt me mobiel. Geeft me net als mijn pacemaker vrijheid, maakt dat ik me gezond voel en autonoom.

Pacemaker en elektrische fiets: het voelt werkelijk van huisjesslak tot Speedy Gonzales.

Gea Boonstra

Groningen