Homogeen

Militairen die mogen zeggen dat ze homo zijn. Het is een beetje als zwarte Amerikanen die in het leger mogen. Dat was 230 jaar geleden nieuws. Vandaag is het nieuws dat wanneer je als homo bent geboren, je in het Amerikaanse leger ook als homo mag sterven. Openlijk. Ge-wel-dig nietwaar?

Die cynische Amerikaanse tolerantie toch.

Niet dat het in Nederland op dat punt allemaal koek en ei is. Wie vorige week de documentaire Help! Een homo in de klas van Doesjka van Hoogdalem heeft gezien, heeft met afgrijzen kunnen vaststellen dat Nederlandse middelbare scholieren in de middeleeuwen verkeren als het hun tolerantie jegens homoseksuelen (of andersdenkenden in het algemeen) aangaat.

De homoseksuele en biseksuele voorlichters die zich met gevaar voor eigen leven te midden van de, naar het lijkt, intolerantste bevolkingslaag van de samenleving begaven, moesten zich uit pure overlevingsdrang laten welgevallen dat ze indirect voor rotte vis werden uitgemaakt. Op vragen als ‘wat zou jij ervan vinden als je kind homoseksueel is?’ bleek meer dan één jonge Nederlandse ingezetene in opleiding bereid tot moord, geseling of, okay dan, huisarrest.

Het zal niemand verbazen dat die schrijnende intolerantie vooral religieus was geïnspireerd. Inderdaad: het waren stuk voor stuk kinderen van islamitische ouders die de toon zetten, een enkel verstokt christenkind daargelaten.

Maar wat het vooral zo schokkend maakte, was het gegeven op zich: homoseksuelen en biseksuelen die Nederlandse klassen in moeten omdat de maatschappij kennelijk nog altijd niet in staat is voldoende voor ze op te komen. In die klassen werd meteen duidelijk waar het zoal aan ontbreekt. Er was geen leraar die riep: dat soort uitspraken tolereren we hier niet, Zakaria en Marie. Als jullie je niet kunnen gedragen, dan ga je maar op de gang staan of roep ik jullie ouders ter verantwoording.

Nee, de COC-voorlichters stonden alleen en bleven onverbeterlijk redelijk, vriendelijk zelfs. Dat is blijkbaar de prijs die je moet betalen als Nederlandse homoseksueel. In de steek gelaten door die gewéldige Nederlandse tolerantie, waarvoor alleen de slachtoffers nog durven op te komen.

Floris-Jan van Luyn