De schurk wint, wat nu?

Megamind. Superschurk Regie: Tom McGrath. In: 126 bioscopen. Ned. en Eng. versie ***

De animatiefilms van de DreamWorks-studio, zoals Shrek, zitten altijd propvol verwijzingen naar andere films en populaire cultuuruitingen. Het levert ook in Megamind de leukste scènes op, maar dan moet je de verwijzing wel herkennen. Voor kinderen wat lastig. Het beste moment is als superschurk Megamind zich transformeert tot een vaderfiguur waarin kenners Jor-El (Marlon Brando) uit Superman (1978) herkennen, tot de slissende stem aan toe. Superman lijkt sowieso hét voorbeeld te zijn geweest voor de scenaristen en animatoren. Al in de openingsscène valt de overeenkomst op, als baby Megamind door zijn ouders van een stervende planeet naar een andere planeet wordt gezonden. En sterverslaggever Roxanne Ritchi is rechtstreeks ontleend aan Lois Lane, de vrouwelijke heldin uit de Superman-films.

Megamind gaat over de strijd tussen het goede en het slechte, met een aardige filosofische gedachte: wat te doen als die strijd ineens ophoudt? Dat is wat er gebeurt als schurk Megamind ogenschijnlijk de held Metro Man verslaat. Het levert Megamind weinig genoegdoening op, want wat nu? Er is niets meer om zich tegen af te zetten, met verveling tot gevolg. Dus maakt hij zelf maar een nieuwe held, in een variatie op het scheppen van het monster in de Frankenstein-films.

Allemaal leuk en aardig, die talloze verwijzingen, maar op den duur ook wel wat vermoeiend.