Weelderige vechtkunst

scene uit de film Man cheng jin dai huang jin jia (2006) Alternatieve titel: Curse of the Golden Flower FOTO: RCV
scene uit de film Man cheng jin dai huang jin jia (2006) Alternatieve titel: Curse of the Golden Flower FOTO: RCV

Curse of the Golden Flower

Ned. 2, 23.45-1.34 uur.

De Chinese vechtfilm, de wuxia, kwam in 2000 weer in de belangstelling door het succes van Ang Lees Crouching Tiger, Hidden Dragon. De film gaf het genre weer internationaal aanzien met zijn combinatie van schitterend gechoreografeerde gevechten en oogstrelende beelden.

Het noopte de Chinese regisseur Zhang Yimou tot het maken van Hero (2002), dat de kassa’s ook flink deed rinkelen. Yimou regisseerde daarna het fraaie House of Flying Daggers (2004) en besloot zijn wuxia-trilogie met Curse of the Golden Flower (2006). Met deze film sterft het genre in zijn eigen schoonheid. Het is alleen nog verpakking. Maar wat voor verpakking!

Curse of the Golden Flower speelt zich grotendeels af in het paleis van keizer Ping anno 928 na Christus, de tijd van de Tang-dynastie. Aanleiding voor Yimou om de grootste filmset in de geschiedenis van China te bouwen en een aankleding te ontwerpen die het woord ‘weelderig’ nieuwe inhoud geeft. De vele bontgekleurde vertrekken springen als eerste in het oog, een uitstekende manier om visueel duidelijk te maken dat deze keizer uiterst decadent is.

Als je zo’n set hebt, moet je hem natuurlijk ook uitbuiten, dus worden de leden van de keizerlijke familie veelvuldig gefilmd als ze zich door de lange gangen spoeden, op weg om de zoveelste intrige te smeden of een verboden verhouding te consumeren.

Het verhaal is een wuxia-variant op een shakespeariaans koningsdrama, met de aanslag van ninja-krijgers in een donker bos als hoogtepunt. Daarmee vergeleken valt de climax, een massascène met duizend figuranten, een tikje tegen.

Met deze film koos Yimou, die eerder indrukwekkende arthousefilms maakte als Het rode korenveld (1987) en Raise the Red Lantern (1991), definitief voor de vorm. Het is leeg, maar prachtig spektakel. Geen wonder dat hij in 2008 de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking mocht regisseren.

André Waardenburg