Met de kist op tafel

De kistNed.2, 0.05-0.35 uur

Blijkbaar vindt de Evangelische Omroep het zelf ook een gek programma, want De kist, een reeks interviews over de dood, wordt op een onchristelijke tijd uitgezonden. Interviewer Herman Wegter rijdt rond in een gele Fiat 500 met een blankhouten doodskist op het dak. Hij laadt de kist uit en draagt hem naar binnen bij degene die hij wil interviewen: „Dat breekt het ijs.”

Maar niet iedereen wil dit conversation piece op de keukentafel hebben, dus moet Wegter in de aflevering vanavond om de hoek parkeren. Willem Aantjes (88), oud-fractievoorzitter van het CDA, wilde de kist niet voor zijn deur hebben. Niet omdat deze hem zou confronteren met zijn eigen dood, maar omdat de kist hem confronteert met de dood van zijn kleindochter.

Het zou aardig zijn om mensen zuiver over de dood te interviewen, bij voorkeur hun eigen dood en begrafenis, zoals dat vroeger in het tijdschrift Doodgewoon gebeurde. Maar jammer genoeg dient de dood hier vooral als opstapje in een gesprek over de balans opmaken van het leven, wel of geen God, en de mogelijkheid van een leven na de dood. Wegter zit daarbij nogal opzichtig te hengelen naar emoties.

Vorige week had Wegter daarmee succes bij Frénk van der Linden, die een mooi naschrift leverde bij zijn documentaire over zijn gescheiden ouders. Maar Aantjes heeft niet zoveel met de dood. Zijn breekbaarheid, zijn klapperende mond en de stompe rode kaarsen in zijn open haard hebben nog wel wat. Maar veel te melden heeft Aantjes niet.

En Wegter laat iets liggen. Aantjes vertelt dat hij in de Tweede Wereldoorlog te werk was gesteld als postbode in Duitsland. Als kleine verzetsdaad weigerde hij bij soldatenvrouwen brieven te bezorgen met: „Retour afzender. Ontvanger gevallen.”

„Dus toen heeft u zich maar aangemeld voor de SS?” zou de volgende vraag moeten zijn. Want Aantjes is vooral bekend omdat hij in 1978 aftrad als CDA-kopstuk toen bleek dat hij lid was geweest van de SS.

Maar Wegter stelt de vraag niet. Uit respect? Wat heb je bij Aantjes te zoeken als je niets wil weten over zijn oorlogsverleden?

Wilfred Takken