De Russische Wikileaks

Rusland heeft sinds kort een eigen eenmans-Wikileaks: de advocaat Aleksej Navalny. Ik heb hem drie jaar geleden eens geïnterviewd over de niet-koosjere bouwactiviteiten van de Moskouse burgemeester Loezjkov, die burgers uit hun appartementen schopte om peperdure nieuwbouw op de plaats van hun huizen neer te zetten. Een bijzondere man, voor niets en niemand bang.

Inmiddels heeft Navalny zich ontpopt als een Russische Assange. Hij richt zich daarbij niet op codeberichten van Russische diplomaten over westerse politici, maar op datgene waar Rusland om bekendstaat. Zo is zijn eerste grote actie de onthulling van een enorm corruptieschandaal bij pijpleidingmaatschappij Transneft, waar de dienstdoende directeur Semjon Vajnsjtok miljarden dollars achterover heeft gedrukt. De Federale Rekenkamer heeft de corruptie ontdekt, maar de documenten werden geheimgehouden, totdat iemand ze lekte aan Navalny. Zijn bewijzen vindt u op de link 20101203-russia-gas-pipeline-transneft-corruption-emblezzlement-navalny-website. Ook kunt u daar een filmpje aanklikken (met Engelse ondertitels) waarop de hele zaak wordt samengevat. Navalny beschuldigt Poetin er overigens van de fraude te hebben toegedekt.

Als beloning voor zijn werk bij Transneft werd Vajnsjtok door premier Poetin benoemd tot hoofdverantwoordelijke voor de bouw van de sportfaciliteiten voor de Winterspelen in Sotsji in 2014.  Daar valt natuurlijk ook een hoop bij te verdienen.

In mijn tijdelijke woonplaats Minsk (erg schoon, opgeruimd en op orde, met weinig corruptie een staatshoofd als in Nabokovs roman Uitnodiging voor een onthoofding) kwam tot mij dat Poetin inmiddels heeft geopperd de Nobelprijs aan Assange te geven. Maar als Navalny doorgaat met speuren, dan overtreft hij Assange vele malen. En dan valt er in Rusland veel interessantere informatie te halen dan in die codeberichten van de Amerikanen staat. Misschien moet die Nobelprijs dan wel naar hem gaan.