WikiLeaks doet wat alle media doen

Media als The Guardian, The New York Times én WikiLeaks, zorgen ervoor dat overheden eerlijk blijven.

Toch wordt er nu alleen tegen mij een hetze gevoerd.

Ik groeide op in een stadje in Queensland, Australië, waar de mensen ongezouten hun mening verkondigden. Ze wantrouwden de overheid, die ze beschouwden als iets wat gemakkelijk te corrumperen was als ze niet zorgvuldig in de gaten zou worden gehouden. Dat is me bijgebleven. Democratische maatschappijen hebben behoefte aan krachtige media en WikiLeaks maakt daar deel van uit. De media zorgen ervoor dat de overheid eerlijk blijft.

WikiLeaks heeft verschillende naakte waarheden over de oorlogen in Irak en Afghanistan onthuld en verhalen over corruptie in het bedrijfsleven aan het licht gebracht. Er wordt weleens gezegd dat ik tegen oorlog ben. Maar dat is niet waar. Soms kunnen landen niet anders dan oorlog met elkaar voeren en er zijn ook gerechtvaardigde oorlogen. Maar er is niets zo verkeerd als een regering die tegen de bevolking over oorlogen liegt en vervolgens diezelfde burgers vraagt om hun leven en hun belastingcenten voor die leugens op het spel te zetten. Als een oorlog gerechtvaardigd is, vertel dan de waarheid, zodat de mensen zelf kunnen uitmaken of ze deze zullen steunen. Als je de geheime documenten over de oorlogen in Afghanistan of Irak gelezen hebt, of de telegrammen van de Amerikaanse ambassade of de verhalen over door WikiLeaks naar buiten gebrachte zaken, zul je kunnen begrijpen hoe belangrijk het voor de media is om openlijk over deze zaken te kunnen berichten.

WikiLeaks is niet de enige die telegrammen van de Amerikaanse ambassade publiceert. Ook The Guardian, The New York Times, El País en Der Spiegel publiceerden dezelfde bewerkte telegrammen. Toch is het WikiLeaks dat de hatelijkste beschuldigingen naar het hoofd geslingerd heeft gekregen door de Amerikaanse regering en haar aanhangers. Ik ben beschuldigd van landverraad, ook al ben ik een Australisch en geen Amerikaans staatsburger. In de VS zijn tientallen serieuze oproepen gedaan om mij door de speciale eenheden te laten „uitschakelen”. Sarah Palin wil mij „opjagen als Osama bin Laden”. Er ligt een Republikeins wetsvoorstel bij de Senaat om mij tot „internationale bedreiging” te laten verklaren en als zodanig het land uit te zetten. Een adviseur van de Canadese premier heeft opgeroepen mij te vermoorden. Een Amerikaanse blogger wil mijn zoon van 20 laten kidnappen en mishandelen, alleen om mij te straffen.

Australiërs hoeven overigens ook niet trots te zijn op de schandelijke manier waarop premier Julia Gillard en haar regering deze sentimenten klakkeloos navolgen. De Australische overheid lijkt volledig ten dienste te staan van de VS, of het nu gaat om het intrekken van mijn paspoort of het bespioneren en lastigvallen van WikiLeaks-voorstanders. Premier Gillard en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton hebben geen enkele kritiek geuit op de andere mediaorganisaties. En wel omdat The Guardian, The New York Times en Der Spiegel oud en groot zijn, terwijl WikiLeaks nog jong en klein is. Wij zijn de underdogs. De regering-Gillard probeert de boodschapper neer te schieten omdat de waarheid niet aan het licht mag komen, inclusief die over haar diplomatieke en politieke manieren van doen.

Steeds wanneer WikiLeaks de waarheid onthult over door Amerikaanse instanties begane misstanden, scanderen Australische politici een ongetwijfeld vals refrein bij het ministerie van Buitenlandse Zaken: „Er worden levens op het spel gezet! Nationale veiligheid! Het leven van de troepen loopt gevaar!” Vervolgens zeggen ze dat wat WikiLeaks publiceert van geen belang is. Maar dat kan niet allebei tegelijk waar zijn. Dus wat is het nu?

Geen van beide. WikiLeaks publiceert nu zo’n vier jaar. Er is voor zover wij weten nog nooit iemand een haar gekrenkt. En dat terwijl de VS, met de stilzwijgende toestemming van de Australische regering, alleen in de afgelopen maanden al duizenden doden op hun conto hebben.

De Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates gaf toe dat de onthulling van de geheime documenten over de oorlog in Afghanistan geen gevoelige inlichtingenbronnen of -methoden in gevaar had gebracht. Het Pentagon gaf aan dat er geen bewijs was dat er gewonden waren gevallen als gevolg van de WikiLeaks-rapportages. De NAVO in Kabul liet weten dat er niemand bescherming nodig had. Het Australische ministerie van Defensie zei hetzelfde. De door ons gepubliceerde informatie heeft geen Australische troepen of bronnen in gevaar gebracht.

Toch zijn onze publicaties verre van onbelangrijk geweest. De Amerikaanse diplomatieke telegrammen onthullen een aantal opzienbarende feiten. Zo hebben de VS hun diplomaten gevraagd om, in strijd met internationale verdragen, persoonlijk menselijk materiaal en informatie te stelen van VN-functionarissen en mensenrechtenorganisaties, waaronder DNA, vingerafdrukken, creditcardnummers, internetwachtwoorden en pasfoto’s. Het Irak-onderzoek in Groot-Brittannië was doorgestoken kaart om ‘Amerikaanse belangen’ te beschermen. En de VS spelen het keihard om landen over te halen om uit Guantánamo Bay bevrijde gevangenen op te nemen. Obama stemde alleen toe in een ontmoeting met de Sloveense president als Slovenië een gevangene op zou nemen.

In een historische uitspraak in de Pentagon Papers-zaak oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof dat „alleen een vrije en onbeteugelde pers bedrog in de regering doeltreffend kan onthullen”. De wervelstorm die dezer dagen langs WikiLeaks raast versterkt de behoefte om het recht van alle media om de waarheid aan het licht te brengen te verdedigen.

Julian Assange is hoofdredacteur van WikiLeaks en heeft zichzelf gisteren aangegeven bij de Britse politie. Dit is een ingekorte versie van het opinieartikel dat hij schreef voor The Australian.

Lees het hele artikel via theaustralian.com.au