Wensen en verlangens

B este Sinterklaas;Natuurlijk: eenieder beleeft een ongemakkelijk moment in zijn tot dan toe innige relatie met u. Bij mij was het die vrieskoude ochtend lang geleden, waarop ik de grote winterpeen in de groentela plotseling herkende als het cadeau dat ik de vorige avond in mijn schoen had geoffreerd aan uw paard Amerigo. Aangezien ik meer zie in pragmatisme dan in wrok, wil ik mijn uiterste best doen om dit ongelukkige incident te vergeten – als u me kunt helpen met wat simpele wensen en verlangens.

IK WIL GRAAG:

- de komende spekgladde ijswinter overleven zonder pal voor een volgepakt café op mijn muil te gaan en daarmee zowel de compactheid van mijn sleutelbeen als mijn waardigheid te verliezen. Als het even kan.

- een abonnement voor levenlang Cardioke. Jazeker: dat is een combinatie van cardio en karaoke. Stel je het tv-programma Nederland Beweegt voor, compleet met oma’s in paarse lycra pakjes en hun stralende glimlach. Stel je nu voor dat ze allemaal ‘Paradise by the dashboard light’ zingen. In de cardiowereld noemt men dit: perfectie.

- dat Nederland bij een volgend WK-bid zich met iets meer street cred gedraagt. Een argument als: „En álle landen om ons heen hebben het gewoon al een keer mogen doen!” klinkt een beetje zielig. Ook de ‘jullie hadden best een supergave bid hoor’-oorkonde maakte het er niet beter op. Waarschijnlijk was het sowieso een verloren zaak: de FIFA en Rusland lijkt een logische combinatie, zo gezellig samen zaakjes regelend en wodka drinkend op een sneeuwtijgerkleed.

- uitgelekte filmpjes van Berlusconi’s Bunga Bunga-feestjes, waarin hij een zijden pyjama draagt en de vrouwen hem kirrend ‘Capitano Ippopotamo’ noemen.

- dat de volgende aankondiging van een bijzondere NASA-ontdekking wél over een alien gaat. Het liefst in de vorm van een grote, blauw doorschijnende vlek, zoals Douglas Adams in The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy het voor zich zag.

- dat er een oplossing komt voor de grote vraag des levens: hoe kan het dat als je kaas eenmaal uit zijn plastic verpakking is je hem nooit meer daarin terug krijgt, en dat het zelfs zo werkt dat hoe kleiner de kaas wordt, hoe minder goed het plastic past.

- dat ik geen nachtmerries meer krijg over een naakte Marco Kroon die grijnzend voor mijn neus zijn borst, billen en tenen aan het scheren is.

- een paar sixpackjes Four Loko om een visvormige Loko-kerstpudding mee te maken, voordat het voorgoed in de illegaliteit verdwijnt.

- dat er een Ikea-ballenbak voor volwassenen komt. Ik bedoel, de kans dat daar aan de lopende band poepluiers in verdwijnen is veel kleiner: een win-winsituatie dus.

Ik hoop van harte dat u deze verzoeken kunt honoreren. Voor nu alvast een fijne verjaardag en een setje antisliphoefijzers voor de paardenvoetjes gewenst.

Renske de Greef