Ook een verdachte die de benen neemt kan onschuldig blijken

Peter R. de Vries in Honduras (SBS6)

Op zondagavond doet de publieke omroep wat hij eigenlijk de rest van de week ook zou moeten doen. De informatieve programma’s en documentaires zijn talrijk en spreken de kijker overwegend aan op hun intelligentie.

Dat de kijkcijfers één dag in de week niet doorslaggevend lijken, komt omdat er van sport op het andere net toch niet valt te winnen. Bovendien is het de enige rustdag van de permanente nieuwscarrousel, zodat ruimte ontstaat voor bredere en diepere vergezichten.

Op al die programma’s valt best wat aan te merken, maar het perspectief is vaak verrassend. Jaap Scholten verkende in Oostwaarts! (VPRO) de morele ontreddering in naoorlogs Belgrado, Jeroen Smit praatte in Leiders gezocht (NTR) met managementgoeroes over de door de globalisering verschuivende internationale machtsrelaties. Met Marike Jager bezochten we in Trendspotting (VPRO) de landdag van de Slow Foodbeweging in Turijn en lieten ons overtuigen door het belang van kwalitatief hoogwaardig en ambachtelijke voedsel. Op Canvas is tegelijkertijd een aardige serie eigen documentaires begonnen over klassieke boeken, onder de titel Paper Trails.

En toch heb ik de laatste drie zondagavonden ook geboeid zitten kijken naar in totaal vier en een half uur Peter R. de Vries, misdaadverslaggever (SBS6). Zijn eerdere naspeuringen naar de betrokkenheid van Joran van der Sloot bij de verdwijning van Natalee Holloway op Aruba troffen nogal eens het verwijt van drammerigheid en sensatiezucht. Maar zijn dossier over de dood van een andere jonge toeriste in het Caraïbisch gebied viel juist op door twijfels, nuances en uiteindelijk de moedige conclusie dat het vermoedelijk niet om doodslag maar een ongeluk ging.

Blijkens een schriftelijke verklaring moesten de ouders van het Nederlandse slachtoffer nog even wennen aan die gedachte. Na de forse investering in het onderzoek, dat De Vries en zijn redactie onder meer naar Honduras en Australië voerde, zou het ontbreken van een dader ook door veel kijkers wel eens als teleurstellend kunnen worden ervaren.

De Vries kreeg de hoofdverdachte, een Australische duikinstructeur, niet eens te spreken. De politie van Perth wist dat merkwaardigerwijs te verhinderen door de reporter wegens vermeende huisvredebreuk een nacht in een cel te plaatsen.

En dan toch concluderen dat de man wel eens onschuldig zou kunnen zijn: chapeau voor deze onafhankelijkheid van geest.

De weg naar journalistieke vrijspraak rechtvaardigde de zendtijd overigens volledig. De Vries liet zich overtuigen dat in Honduras forensische rapporten niet veel betekenen. Om nooit te vergeten was zijn ontmoeting met een hypernerveuze vrouwelijke officier van justitie die niets van haar dossier bleek te weten.