Gekruide rosbief met kruidenolie

Laatst kreeg ik hapjes, op een receptie. Smakelijke hapjes, daar niet van. Maar ze hadden niets te maken met de klassieke borrelhapjes: een stukje haring op roggebrood, een kuipje van deeg met garnalen en mayonaise erin, kaassoesjes, bitterballen enz. Deze hapjes waren modern. Je zag niet meteen wat ze waren, want ze zaten opgerold, of

Laatst kreeg ik hapjes, op een receptie. Smakelijke hapjes, daar niet van. Maar ze hadden niets te maken met de klassieke borrelhapjes: een stukje haring op roggebrood, een kuipje van deeg met garnalen en mayonaise erin, kaassoesjes, bitterballen enz. Deze hapjes waren modern. Je zag niet meteen wat ze waren, want ze zaten opgerold, of ze lagen op een soort kleine stoommandjes. Veel van de hapjes hadden licht Aziatische smaken, of non-descripte mediterrane allure. Het is niet meer zo van nu om met plakken leverworst aan te komen. Net zoals er nooit meer een glaasje jenever op de bladen met drankjes staat, of sherry of port.

Ik vroeg me laatst af of je, als je door kookboeken mocht bladeren zonder te weten welk kookboek je in handen had, aan de recepten zou kunnen zien uit welke tijd het kookboek was.

Aan de foto’s sowieso denk ik, kijk maar eens in een kookboek uit de jaren vijftig, een oude versie van de Wannee bijvoorbeeld. Daar liggen alle hapjes nog op slablaadjes en staan zoveel mogelijk schotels op een foto opgesteld en overal zie je doperwtjes en worteltjes. In de jaren zeventig is alles knus geworden, met roodbonte kleedjes en bruine aardewerken potten, en rode gerechten. In de jaren negentig hadden we de eetporno: close-ups van smeltende en dampende gerechten. Nu moet alles er luchtig en kleurig uitzien, alsof het eten daarnet in de lucht is gegooid en toevallig precies op deze geschikte wijze is geland, in een bergje, met veel groene kruiden erop.

Dus met foto’s zou het redelijk gemakkelijk zijn. Dat bedoel ik dan ook niet. Ik bedoel de recepten zelf.

Ik vroeg het me af terwijl ik weer eens bladerde door Home Made – zo’n kookboek is toch niet voor niets kookboek van het jaar geworden. Het moet iets hebben dat ons nú juist geweldig aanspreekt. Veel foto’s natuurlijk – alle succesvolle kookboeken wemelen van de foto’s waarop je een indruk krijgt van het leven en koken van de auteur. Veel niet-succesvolle kookboeken ook, om zo precies mogelijk te lijken op het soort kookboeken dat wij nu blijkbaar heel graag willen lezen.

Kookboeken moeten ons veroveren met plaatjes en de recepten moeten veel kruiden bevatten en licht zijn.

Dit recept, geïnspireerd op een recept uit Home made, is daar een geslaagd voorbeeld van.

Gekruide rosbief met kruidenolie

Voor 4 personen
400 g rosbief aan een stuk
1 el venkelzaad
1 el zwarte peperkorrels
klontje boter
1 el plantaardige olie
kruidenolie:
naaldjes van drie takjes rozemarijn
rasp en sap van ½ citroen
1 dl olijfolie

Stamp het venkelzaad en de peperkorrels grof in een vijzel. Wrijf de rosbief daarmee in en verpak het vlees strak in folie. Laat het zo ten minste een half uur op het aanrecht liggen, zodat het goed op temperatuur is.

Bestrooi het vlees met zout en bak het aan alle kanten bruin in boter en olie. Draai het vuur laag en laat het vlees met een deksel op de pan nog zo’n tien minuten bakken. Verwarm de oven op zestig graden en laat het vlees daar nog een minuut of 20 in rusten alvorens het in dunne plakken te snijden.

Maak in de tussentijd rozemarijnolie door de rozemarijn fijn te malen in de keukenmachine en citroensap, zout, en olie toe te voegen. Geef de olie bij het vlees en bij gebakken aardappelen.