De zielenroerselen van Julian Assange

De grootste plaaggeest van Amerika is niet zomaar een hacker. Een oud blog van Julian Assange, inmiddels afgesloten maar nog wel toegankelijk via een backup van internet, verraadt hoe hij in het leven staat.

Op 31 december 2006 schreef hij: “Iedereen die een tijdje heeft doorgebracht in de spionagewereld komt tot het inzicht dat de rest van de bevolking leeft in een zee van mist, dobberend als een klein stukje kurk in een uitgestrekte oceaan van verborgen waarheden.”

Favoriete filosoof: een anarchistisch communist

Dit bericht karakteriseert Assanges manier van denken. Rationeel doch groots. Sociologisch (‘bevolking’ is een veelgebruikt woord) en filosofisch. Een uitspraak van de filosoof Gustav Landauer gebruikt hij als bijschrift onder zijn eigen portret. Landauer was een vertegenwoordiger van het communistisch anarchisme, die zijn idealen na de Eerste Wereldoorlog met de dood moest bekopen.

Assange citeert Landauer als volgt: “De staat is een toestand, een bepaalde relatie tussen menselijke wezens.” Die staat kan volgens Landauer vernietigt worden door relaties met anderen buiten de staat aan te gaan of je anders te gedragen dan je medeburgers. Landauers ideaal: “Wij zijn de staat en we zullen doorgaan totdat we een staat zijn met instituties die een werkelijke gemeenschap van mensen vormen.” Ofwel: het is niet de staat die bepaalt hoe burgers zich moeten gedragen. Nee, de staat moet zich onderwerpen aan haar burgers. De staat als sociaal contract en niet als autoriteit met machthebbers.

Assange vergelijkt grote bedrijven met landen

Ook uitte Assange zijn zorgen over bedrijven waarvan “de omzet het bruto binnenlands product van een natie overstijgt”. Sommige bedrijven hebben, zo weet Assange, zelfs meer werknemers dan sommige landen. Hij laakt het idee dat die werknemers geen burgers zijn; geen stemrecht hebben. Dat alle macht is gecentraliseerd in een bestuursraad. Grote bedrijven zijn volgens Assange ‘eenpartijstaten’, sterk gereguleerd tot op het niveau van hoe vaak een werknemer mag toiletteren op een dag. En het ergste: “Er is geen transparantie.” Hoewel hij Landauer adoreert zet hij zich hier weer tegen het communisme af. “Als kleine bedrijven en NGO’s weg zijn, wat blijft er dan nog over? Een soort federatie van communistische staten.”

Misschien gruwelt hij inmiddels van al die openhartigheid, maar als je Asssagne wil leren kennen moet je dit vergeten blog lezen.