Lighfoot/ León over liefdes

Dans Nederlands Dans Theater 1 met Sehnsucht/Schmetterling. Gezien: 25/11, Den Haag. Tournee t/m 19/12. Inl: www.ndt.nl ****

Wie de presentatie van een volledig programma rondom het choreografenduo Paul Lightfoot en Sol León al die tijd heeft tegengehouden, moet alsnog in de hoek gaan staan. Twintig jaar lang maken zij balletten voor het Nederlands Dans Theater, waarvan zeker tien als mede-gezichtsbepalende danskunstenaars. Compliment dus voor artistiek leider Jim Vincent, die hen de erkenning gunt die ze verdienen en deze keer is afgestapt van het sleetse recept van de triple-bill: drie balletten (en twee pauzes) op een avond.

Het Lightfoot-Leónprogramma bestaat uit een ‘voltooide’ versie van Sehnsucht uit 2009 en het nieuwe Schmetterling. Een fraai tweeluik, samengebonden door drie dansers en dat ene thema: liefde. De grillige, vaak niet beklijvende liefde tussen twee volwassenen en de bestendige liefde tussen moeder en zoon, die pas eindigt bij de dood. In Schmetterling ‘spreken’ Parvaneh Scharafali en Medhi Walerski over die laatste verhouding in een abstract-mimische taal van grimassen, flitsende handgebaren en tedere omhelzingen, even verfijnd als onbegrijpelijk, en toch eloquent. De intieme betrokkenheid van moeder en kind contrasteert scherp met het cynisme van de liefdesliedjes van The Magnetic Fields, waarop acht dansers (iets te veel) maffe, humoristische solo’s en duetten uitvoeren. Moeder verdwijnt uiteindelijk, meegevoerd door doodsengel Silas Henriksen naar de grijze wolkenhemel aan het einde van een lange gang.

In Sehnsucht belichaamt Henrikson de lokkende vrijheid voor Walerski, die gevangen zit in een uitgebluste relatie. Ooit was de liefde mooi, nu alleen de herinnering eraan. Lightfoot en León hebben dit prachtig verbeeld door Walerski en Scharafali in een klein, kantelbaar kubuskamertje te laten dansen. Na een uitbundig ensemble-intermezzo buiten die benauwde ruimte, op deel drie en vier van Beethovens Vijfde Symfonie, keert de man in deze nieuwe versie terug naar huis, maar de breuk is niet meer te lijmen – nu is het de vrouw die ervandoor ‘vliegt’. Het bombastische middendeel is nog steeds te lang en choreografisch vrij mager, maar dramatisch is Sehnsucht zonder meer verbeterd.