Deze week Galeries

Jaring Lokhorst, 'Trespassing (NYC)', 2010, 31 x 42 cm. Foto AdK Actuele Kunst

Disco in donkere regenplassen

AdK Actuele KunstJaring Lokhorst. T/m 11 dec, Prinsengracht 534, Amsterdam. Inl: adkactuelekunst.nl

Jaring Lokhorst (1972) schildert in olieverf op aluminium platen. Soms zie je die ondergrond nog door het schilderij heen glimmen, maar er zijn ook schilderijen die zo dik in de verf zitten dat je er gewoon doek achter zou vermoeden als je niet beter wist. Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor de Xiamen Light Series, een reeks schilderijen gebaseerd op foto’s die Lokhorst eind 2008 maakte in de Chinese stad Xiamen. Hij verbleef daar vier maanden als artist in residence en verwonderde zich over de gekmakende hoeveelheid gekleurde lampen in het straatbeeld. Op regenachtige dagen werden al die lichten nog eens gereflecteerd door het natte plaveisel. Zo’n disco in donkere regenplassen is het onderwerp van twee pasteuze schilderijen die Lokhorst nu bij Galerie AdK in Amsterdam toont. Aan de auto’s, voetgangers en winkeltjes bovenin het beeld is de fotografische oorsprong nog af te zien, maar in de weerspiegelingen van gekleurde lampjes is Lokhorsts penseel gaan dansen – en het is steeds verder van de foto weg gedanst. Je kunt je voorstellen dat dat dansen, vanwege het gladde aluminium, eerst een soort glijden was. Een schilderkunstige moonwalk. Pas toen de verf dikker werd, ondervond het penseel weerstand. Maar toen was het schilderij al een eind in wording.

In een serie schilderijen van autokerkhoven heeft Lokhorst de achtergrond meestal onbeschilderd gelaten. De dikke verflaag contrasteert daar opvallend met het gladde aluminium, waardoor de stapels autowrakken los lijken te komen uit het spiegelende grijs. Er staat ergens een boodschappenwagentje tussen de wrakken, en in een ander werk heeft Lokhorst ingezoomd op een kapotgeslagen voorruit. Het traliewerk van dat karretje en het spinnenweb van brokken glas wijzen al vooruit naar zijn recentste schilderijen.

Daarin houdt Lokhorst zich bezig met industrieel vlechtwerk: met de patronen in hekwerk en kooi-achtige prullen- of wasmanden. Op de voorgrond begint zo’n structuur groot en overzichtelijk; naar de verte toe gaan gaas en mazen steeds meer in elkaar over. Het strakke ritme wordt een losse dans van verftoetsjes. Het draait bij Jaring Lokhorst steeds weer op dansen uit. Hij kiest alledaagse, soms zelfs lelijke of treurige beelden en maakt daar muziek van – in olieverf op aluminium.

Gijsbert van der Wal

Stilte en verval Galerie Wilfried Lentz

Giorgio Andreotta Calò. T/m 10 dec, Stationsplein 45, Unit C 1.140,Rotterdam. Inl: wilfriedlentz.com

Het had een campagneposter kunnen zijn voor de acties tegen de kunstbezuinigingen, zo karig ziet de tentoonstelling bij Galerie Wilfried Lentz eruit. De galerie is leeg, op drie kleine bronzen boomstammen na. Maar het meest troosteloos oogt de ruimte doordat de zijwanden zijn weggehaald. De wind heeft er vrij spel en op de vloer ligt zelfs al een plas regenwater. De lampen zijn uit. In de ene hoek ligt een A4’tje en in de andere staat een pannetje met vet – misschien komt het daardoor dat het er een beetje raar ruikt, alsof de aanblik zelf nog niet verdrietig genoeg was. Toch is het niet zo dat de galerie gehaast is opgedoekt: dit is natuurlijk een kunstproject. De Venetiaanse kunstenaar Giorgio Andreotta Calò maakte drie afgietsels van de geërodeerde palen waar zijn stad op rust. De bekende verhalen dat Venetië langzaam zinkt, worden zo ineens heel reëel. Vorig jaar op de Rijksakademie in Amsterdam bouwde hij een extra raam, dat werd versperd door herfstbladeren. Calò houdt van verwarrende statements over binnen en buiten, waarbij hij architectuur ontmantelt om installaties te bouwen over stilte en verval. Daar is deze galerie geknipt voor. Het is gevestigd in het Groothandelsgebouw, verrezen tijdens de wederopbouw van de jaren vijftig. In zo’n architectonisch symbool van vooruitgang lijkt Calò’s sombere ingreep nog pessimistischer. Het is een mooi onderwerp. Jammer alleen dat er toch nog een A4’tje nodig is om de eigenlijke bedoelingen duidelijk te maken.

sandra smets