14,5 procent: je krijgt waar voor je ?19,95

Een schrijver heeft het recht om beoordeeld te worden op zijn beste zinnen, maar toch: ‘The wine has been aged for 10 months in new French oak and shows an unmistakable Spanish character full of spice, vanilla, currant and dark cherry fruit flavors in an eloquent balance.’ Was getekend: Arnon Grunberg, op zijn nieuwe wijnfles.

Wijnfles, ja, want de Grunberg- watcher leidt deze herfst een multimediaal bestaan: van de film (Tirza) en de strip (Van Istanboel naar Bagdad), tot het thematijdschrift Blauwe maandagen en de levensbeschouwelijke congresbundel Het leven volgens Arnon Grunberg. En nu dus wijn, Freud 2007, ‘best on his own or with meat dishes (steak Siebelink), salads (met schapenkaas, een recept van Arthur Japin), pasta (ravioli Van Royen), cheese (volvette Edammer, dat marcheert altijd) and while reading my novels’. (Hier en daar heb ik iets aan Grunbergs etikettekst toegevoegd – dat zal door de wijn komen – daar is niets mis mee).

Nu het onderwerp van deze column: volgens de Taalunie kan 70% van de Nederlanders geen enkele Vlaamse schrijver noemen, en 60% van de Vlamingen staat met de mond vol tanden als hun om een Nederlandse auteur wordt gevraagd. Of ze noemen Pieter Aspe. Het tekent, eh, de ernstige teloorgang van de Nederlandse cultuur en de verkwanseling van ons erfgoed. (Nog een cijfer: 14,5% – je krijgt bij de Grunbergwijn wel waar voor je € 19,95)

Ondanks de alarmerende cijfers van de Taalunie blijft er veel moois bewaard in de Nederlandse letteren. En het jaarlijkse hoogtepunt van de kleinschalige en liefdevolle literatuur is de Beurs van kleine uitgevers, op 5 december in Paradiso, vol Geheimtipps voor de liefhebber van de fijnzinnige literatuur. Neem het programma van de bibliofiele uitgeverij Norman Bates, die een boek presenteert met een Montenegrijnse crème: Grunbergs wonderzalf.