Opstaan en opnieuw beginnen: de genezing van een kampioen

Er zijn van die avonden dat het de hele avond nergens over lijkt te gaan op televisie. Het belangrijkste nieuws, de afkeuring door Nederland van de begroting van de Europese Unie, met bijbehorende meewarige reacties van Europese politici, zat alleen in de late edities van het NOS Journaal.

Daarentegen was er in de actualiteitenprogramma’s wel aandacht voor de mislukte coup van Hero Brinkman (PVV) en voor voorbeschouwingen op een live uitgezonden hartoperatie en op een Elfstedentocht, terwijl het nog niet eens vriest.

Dat de vorige winnaar Henk Angenent en nummer twee Erik Hulzebosch nu als toerrijders door loting zijn uitgesloten van deelname, is bij voorbaat een nationale kwestie, aangekaart door PowNews en De wereld draait door.

In de categorie amusement probeerde ik vergeefs het nieuwe spelprogramma Beat the Mol (Veronica) te snappen. Misschien werd ik te veel afgeleid door de biertjes en borrelgarnituren die op de tribune werden uitgedeeld. Johnny de Mol nam het op tegen ex-Feyenoorder John de Wolf, met hulp van door anonieme assistenten opgespoorde spelers. Onduidelijk bleef wat de bijdrage was van De Mol en De Wolf.

Toch is er op zo’n avond van niets gelukkig weer een beeld en een verhaal die een speelfilm, nou ja, een televisiefilm waard zouden zijn. Het betrof een wederopstanding in Nieuwsuur.

Op de Paralympische Spelen in Peking won Monique van der Vorst twee zilveren medailles als handbiker. Ze is nu 26 en zat sinds haar dertiende ten gevolge van verschillende ongelukken in een rolstoel. Maar toen ze begin dit jaar voor de vijfde keer werd aangereden, tijdens een trainingsrit, verschoof er iets in een wervel en ineens kan ze weer lopen. De revalidatiearts heeft er geen goede medisch-wetenschappelijke verklaring voor. Misschien heeft het iets te maken met een lange periode van rust en een in het verleden uitgebleven volledige revalidatie. Hij raadt andere patiënten met een partiële dwarslaesie niet aan om vrijwillig een nieuw ongeval op te zoeken.

Hoe het ook zij, het beeld van een paralympiër die op een sintelbaan uit haar rolstoel opstaat is gouden televisie.

De reportage stipte de belangrijkste vragen slechts zijdelings aan. Hoe is het voor iemand die in haar beperking een excellente status heeft bereikt om als onbeperkte atleet van voren af aan te beginnen? Monique kan nu tien minuten achter elkaar lopen en is nog ver verwijderd van een succes als hardloper. Ze zegt dat ze er veel voor terugkrijgt, maar ik zou daar wel eens een psycholoog over willen horen.

En het wonder zelf roept ook de nodige vragen op. Moeten we er misschien ook een metafoor in zien voor de nieuwe politieke realiteit, waarin mensen niet langer genoegen mogen nemen met hun sociale en fysieke beperkingen?