Wie wil er graag eurobelasting?

De Amerikaanse journalist H.L. Mencken heeft ooit gezegd dat politici geen carrière kunnen bouwen op besparingen: ‘Geld uitgeven is wat hen maakt’. Mencken doelde op het New Deal programma van president Roosevelt, maar de uitspraak kan moeiteloos worden toegepast op het Europees Parlement dat met enkele Europese lidstaten is verwikkeld in een bittere strijd om de EU-begroting voor 2011.

Crisis of geen crisis: het Europees Parlement eiste een verhoging van 6 procent, plus een debat over Europese belastingen. De lidstaten stoppen bij 2,9 procent.

De zelfverklaarde ‘pro-Europese meerderheid’ van het Europees Parlement (christen-democraten, socialisten, liberalen en groenen) is op het oorlogspad. Nederland en Groot-Brittannië zijn de gebeten hond. In de begrotingscommissie – waarin ik zitting heb namens de Europese Conservatieven – gaat er gehoon op als deze landen worden genoemd. De voorzitter van die commissie omschrijft ze als vrekken. De voorzitter van de Europese christen-democraten, Joseph Daul, eiste vorige week financiële strafmaatregelen tegen Nederland door gelden uit een globaliseringsfonds desnoods te blokkeren. De leider van de Europese liberalen, Guy Verhofstadt, wilde een ‘wapenlijst’ om de dwarsliggers mores te leren. Merkwaardig genoeg zit niemand van CDA, VVD of PvdA in de begrotingscommissie.

Daul keerde op zijn schreden terug. Hij had een weekeinde nodig om zich te realiseren dat sancties tegen Nederland, kampioen nettobetaler, een contraproductief effect zou hebben en voor het CDA een ultieme vernedering zou zijn.

De voorzitter van het Europees Parlement, Jerzy Buzek, bezoekt binnenkort Nederland en Groot-Brittannië. Hij wil de twee Eurokritische premiers streng toespreken. Eerder zei Buzek dat een besparing op het Europese budget ‘anti-Europees’ was. Hij kreeg lik op stuk van de Duitse kanselier Merkel die antwoordde dat ze had gesnoeid in de Duitse begroting en kennelijk ‘anti-Duits’ is.

Slechts een handjevol parlementsleden is tegen de begrotingseisen van het Europees Parlement. Ze worden met de nek aangekeken. Met alle oorlogstaal van de kopstukken krijg je bijna een Duinkerkengevoel. Vanuit alle hoeken komen de zelfbenoemde eurogeneraals om de laatste ongelovigen te verdrijven en hopelijk heeft Dads Army nog een bootje om de overtocht te maken. Gelukkig is er nog geen Europees leger om als EU-incassobureau naar Den Haag of Londen op te rukken.

De ‘pro-Europese meerderheid’ in het Europees Parlement zegt dat de Europese media loyaal berichten over de eisen van het parlement, met de verwijzing naar de Financial Times en de FAZ. Kranten als Bild, De Telegraaf of The Sun worden in de kantoren van de Europese Unie niet gelezen. Buzek heeft het voorlichtingsapparaat van het parlement – met een budget van circa 100 miljoen euro en kantoren in alle lidstaten – opdracht gegeven zijn visie uit te dragen. Het Europees Parlement is desnoods bereid de 2,9 procent van de Raad te aanvaarden, indien het Europees Parlement in de toekomst mag meebeslissen over Europese belastingen.

Welke fout maken Buzek en zijn parlementaire brigadegeneraals? Zij geloven dat Europese burgers staan te springen om Europese belastingen. Ik ken überhaupt weinig burgers die staan te springen om belastingen te betalen. Het idee dat een eigen Europese belasting Europa dichterbij de burgers brengt, is zelfbedrog.

Ten tweede is voor meer ‘eigen middelen’ (de juridische term voor EU-belastingen) unanimiteit nodig van de lidstaten. Het Europees Parlement geeft advies. Dat staat in het Verdrag van Lissabon, maar het parlement gijzelt de begroting van 2011 om medezeggenschap af te dwingen. Nu wordt de Europese Unie voor 25 procent gefinancierd met ‘eigen middelen’ en 75 procent via nationale afdrachten. Het Parlement wil het liefst de EU totale fiscale autonomie geven. Verhofstadt bepleit met passie de vertwintigvoudiging van de EU-begroting die nu jaarlijks 143 miljard euro bedraagt. Bezuinigen is in Brussel onbekend.

Verzet tegen EU-belastingen is niet ‘anti-Europees’. Integendeel. Als de Europese bureaucratie zichzelf kan voeden met inkomsten, groeit zij ongeremd. Dat leidt tot onbeheersbaar centralisme, overregulering, hoge belastingen en een gesloten economie met protectionistische neigingen. Brussel wil ook altijd ‘méér geld’. Kwantiteit gaat voor kwaliteit. In de parlementaire commissie buitenlandse zaken van het Europarlement zitten 150 leden. In de begrotingscontrolecommissie zitten 57 leden. Kritische rapporten van het Rekenhof over de EU-begroting belanden in de archieven.

De enige lidstaten die het ‘Toren-van-Babeleffect’ kunnen voorkomen zijn netto betalende landen, zoals Duitsland, Nederland, Groot-Brittannië, Zweden, Finland en Oostenrijk. De grote meerderheid van netto ontvangende landen juicht een omvangrijke EU-begroting juist toe. Die groep groeit met de toetreding van staten uit de Balkan en mogelijk Turkije. Daarom zullen Rutte en Cameron tegen elke prijs vasthouden aan unanimiteit inzake ‘eigen middelen’. Het is hun laatste hefboom. En zij hebben de politieke moed.

Het Europees Parlement stevent af op een nederlaag, omdat het opereert als een religieuze sekte, blind voor de buitenwereld.

De Europese bevolking komt in het scheppingsverhaal nauwelijks voor. Zij is verondersteld gelukkiger te zijn naarmate de Europese Unie begroting groeit. Als Buzek naar Den Haag komt, is dat wellicht een goede gelegenheid hem een reality check te geven.