Volendam op gympen

Volendam de musical, door De Graaf & Cornelissen Producties. Gezien: 22/11 in Zaantheater, Zaandam. Tournee t/m 10/4. Inl. volendamdemusical.nl ***

Wat achterwege blijft in Volendam de musical, is de verheerlijking van Volendam. Het fameuze vissersdorp is, bij monde van een ietwat cynische vertelster in klederdracht, zelfs een „roddeldorp” waar de toeristen intussen een beeld wordt voorgespiegeld dat weinig met de werkelijkheid te maken heeft. Achter de façade heersen seks, drugs en palingpop. En ook over de zo alom aanbeden artiesten die hier vandaan komen, gaat deze musical niet – er worden er hooguit een paar genoemd. Om hun hits heen is een nieuw verhaaltje geconstrueerd, over een vrouw die na zeventien jaar Canada terugkeert naar haar geboortedorp en daar de gemoederen danig in beweging brengt.

Over een dorp is in Nederland niet eerder een musical gemaakt. Maar het ligt voor de hand: Volendam is nu eenmaal een broeinest van het inhaak- en meedeinrepertoire dat met groot succes fungeert in het Arbeidsvitaminen-segment van de nederpop. Hapklare ballads en hoempapop geven daarin de toon aan, vakkundig vervaardigd, nooit baanbrekend. Alles klinkt altijd vertrouwd genoeg om in brede kring aan te slaan. Voor deze musical kon zodoende ruimschoots worden geput uit succesnummers van de laatste decennia: van The Cats en BZN tot Jan Smit en Nick & Simon. In het script van Niek Barendsen zijn die nummers vindingrijk verwerkt. En voor zo ver ze ooit in krakkemikkig Engels werden gezongen, heeft Barendsen ze nu zodanig vertaald dat ze des te beter in het verhaal passen. Het beste voorbeeld van de montage van spel en zang in deze show is de Maribelle-hit Ik hou van jou, die verdeeld is over diverse personages en tegelijk de plot een stukje voortstuwt.

Volendam de musical neemt zichzelf niet te serieus, al is er tenslotte wel degelijk een emotionele climax. Maar voordien is de ironie zelden ver weg, dankzij de fantasievolle, vaak geestige manier waarop regisseur Paul van Ewijk de tafereeltjes heeft geënsceneerd. En verder vooral ook van de droogkomische Metta Gramberg in een dubbelrol als vertelster en wethouder annex oprichter van een partij, die ze eerst Partij Voor Volendam noemt en daarna toch maar liever Trots Op Volendam. Verder maken Maaike Widdershoven, Hilke Bierman en Jasper Kerkhof geloofwaardig werk van hun hoofdrollen in een driehoeksverhouding die voortkomt uit de terugkeer van de vrouw die in Volendam haar roots hervindt. Naast hen staan (en dansen) zes jongeren die met musicalflair hun rol spelen. Wel overheerst in de boyband-scènes, die de liefdesperikelen afwisselen, het typische toontje van een puberkomedie die iets te laag mikt voor een volwassen publiek.

Maar uiteindelijk blijkt ook die boyband een functie in het verhaaltje te hebben gehad. En zij zorgen er bovendien voor dat Volendam eerder een musical op gympen is dan eentje op klompen.