Voor Nederlandse fiftiesvrouwen

De Italiaanse Monica Cannella stelt tot eind deze maand haar atelier open.

Haar kleding sluit aan bij de Mad Men-trend. Onbedoeld trouwens, want de populaire tv-serie kent ze niet.

Monica Cannella is een Italiaanse vintage kleding ontwerpster. Sinds kort woont en werkt Monica in Leiden, waar ze haar eigen lijn maakt en verkoopt. Op de foto bevind Monica zich in haar tijdelijke Atelier aan de Aalmarkt in Leiden. Foto: Peter de Krom

Buiten staat een houten kinderstrijkplankje. Dat betekent dat ze aanwezig is. Je kan haar ook net zien zitten, tussen een jurk en een bloesje door die in het raam aan een waslijn hangen. De Italiaanse Monica Cannella (32) – roodgestifte lippen, ringetje in haar neus en haar zwarte haren opgebonden met een sjaaltje – zit achter de naaimachine. In haar trui steken twee naalden. Uit eentje bungelt een rood draadje.

Buiten is het een koude woensdagochtend in 2010, binnen is het een stilgezet moment ergens in 1951. De muren van de kleine ruimte in het Leidse grachtenpandje zijn ruig en afgebladderd. Hier en daar is nog vaag het motief van een stukje behang zichtbaar. Dwars over de gespikkelde granieten vloer loopt een barst. Er klinkt Jane Turzy-achtige muziek, meerstemmige lieve liedjes met een vrolijk tempo en subtiele begeleiding. Ze schenkt thee in vintage kopjes en serveert „little biscuits” (pepernoten).

Op twee rekken hangt haar werk; wat restjes zomerkleding en haar nieuwe wintercollectie. Een bordeaux-rode wollen broek, een groenblauw geruit jasje en rok van zachte stof en kuitlange rokken met een schuine ruit. Ze werkt aan een kort jasje van glansstof met een roodgrijs patroon en een bijpassende ceintuur met strik. Van alles is er één exemplaar, op bestelling in small, medium of large – wat het beste past bij de stof en het model.

Het pand is onderdeel van Open, makers aan de markt, een kunstproductieproject aan de Aalmarkt in Leiden, waar kunstenaars in residence hun tijdelijke werkplek openstellen voor publiek en participatie. Dit duurt nog tot eind deze maand, daarna wil de ontwerpster op zoek naar een nieuwe ruimte.

Voor Cannella, die hier nu een jaar woont, is dit open atelier een perfecte manier om mensen kennis te laten maken met haar vakmanschap en diepgewortelde liefde voor de jaren 50. „I like clothes to meet the body, to see the new life.” Een webwinkel is dan ook niks voor haar: ze wil contact met de mensen die haar kleren passen en ze wil zien hoe het staat.

Dankzij de populariteit van de tv-serie Mad Men is de elegante, vrouwelijke look meer dan ooit een trend, bleek op de najaarsshows van veel grote ontwerpers. De serie speelt dan wel in de jaren zestig en de mode is dan veel frivoler, toch sluit Cannella’s werk wat betreft stijl en belijning goed er bij aan. Volstrekt onbedoeld trouwens, want Mad Men kent ze niet.

Monica houdt niet van de huidige mode. Maar ze wijst naar zichzelf: een strakke spijkerbroek met rode riem, bruinsuède stoere laarzen en een simpel zwart truitje. „Ik draag het wel.” De kleding die ze maakt, past haar niet. Haar haringa style, zoals ze het zelf noemt – superslank en fijntjes, als een haring – is ongeschikt voor haar vintage. „Dat is voor vrouwen met een duidelijk figuur.”

Haar voorbeelden haalt ze uit oude kranten en tijdschriften. In een Life-achtig Italiaans tijdschrift laat ze een zwart-witfoto van vier jonge vrouwen zien. Ze dragen wollen truitjes, hooggesloten met knoopjes. „Kijk, dit is mooi en dat kan ik ook.” Ze lacht bescheiden, haast verontschuldigend, zoals na elke ferme uitspraak in eenvoudig Engels met zingende tongval.

Voorbeelden zoals deze maakt ze na, uit haar hoofd. Of ze gebruikt patronen uit boeken van haar moeder. „Zij is al vanaf haar zeventiende kleermaker. Als baby speelde ik al tussen de stoffen. Ik leerde het vak op de traditionele manier.”

Autodidact, met enkel een naaiopleiding van een jaar werkte ze in Rome jarenlang als assistent-kostuumontwerper, waar haar specialiteit het verven van stof was. Nieuwe stof, die door de verfbehandeling oud lijkt. „Het was belangrijk werk, we maakten historische kostuums voor films, theater en tv-series.” Daar ontstond haar liefde voor geschiedenis.

Verven doet ze niet meer, ze zoekt naar oude stoffen voor haar ontwerpen. Een goede stof herkent ze meteen. „Aan de kleur en het gevoel.” Wol, linnen en zware geweven glansstof: ze vindt het in Italië, maar ook op de markt bij haar voor de deur. En dan zijn er natuurlijk de details. Zoals de beige kunststof knopen op vergeelde kartonnetjes genaaid, origineel jaren vijftig.

Monica maakt ouderwetse maar zeer draagbere kleren. „Je kan ze perfect combineren met het dagelijks leven van nu. En als je een keer helemaal fifties wil, is dat een kwestie van de juiste accessoires toevoegen.” Zo kun je spelen met verschillende looks. „It’s my expression of art”, verklaart ze, „my gusto”.

En is dat nou wel wat voor de Nederlandse vrouw, deze mooi handgemaakte kleding in subtiele tinten, met fijne details als lichtgepofte mouwen, strakke bovenlijfjes en wijd uitlopende rokken? „In Nederland zie ik veel mooie vrouwen met een bijzondere, stoere en toch vrouwelijke stijl, ik noem het de Amazone-stijl.” Dit past daar goed bij, vindt ze. En bovendien heeft de typisch Nederlandse vrouw een perfect model: statig en groot, met heupen en borsten.

Mocavintage: Aalmarkt 14a, Leiden. Op zaterdag, presenteert Monica Cannella om 19.00 uur haar jarenveertig en -vijftig wintercollectie. Zie www.mocavintage.blogspot.com. Haar vintage is ook te koop bij La Rosa Curiosa in Amsterdam.