Parr ranselt zijn gitaar af

cd blues

Charlie Parr

When the devil goes blind ****

When the devil goes blind draait om twee opeenvolgende nummers die qua intensiteit boven de rest van Charlie Parrs cd uittorenen. In ‘Ain’t no grave’ scheurt Parr de woorden uit zijn ziel. Zelfs na zijn dood krijgt niemand hem klein – op de Dag des Oordeels barst hij uit zijn graf.

Deze opstandige toon slaat om in ‘1890’, een rouwklacht over het bloedbad van Wounded Knee. In de barre winter van dat jaar maaide een legereenheid honderden Sioux-indianen blindelings neer: vrouwen, kinderen en krijgers. Parr schetst een apocalyptisch tafereel met in de grond vastgevroren lijken.

Tegenover zijn gelaten stem klinkt zijn verbeten gitaarspel bijna werktuiglijk, als een vruchteloos verweer tegen overstelpend verdriet. Deze nummers worden geschraagd door een repertoire van teugelloze Americana. Stampvoetend en met schorre stem ranselt Parr zijn metalige resonator-gitaar af. De rust keert pas weer als de laatste tonen uitgestorven zijn.