Maak de maan begraafplaats van de aarde

Een schild van C60-balletjes vormt een dampkring rond de maan die een bodem krijgt uit as van overledenen, aldus Martine de Wit en Dus Architects.

Het mooie van de mondialisering is dat we overal ter wereld vrienden hebben. Voor veel mensen staat het hedendaagse leven gelijk aan een mondiale levensstijl. Maar er is tot nu toe geen mondiale manier van rouwen ontwikkeld. De hedendaagse begrafenisrituelen zijn nog nauw verbonden aan één plaats. Met vrienden over de hele wereld is het moeilijk om persoonlijk een graf te onderhouden of een graf te bezoeken en te rouwen om onze geliefden.

De maan is hét ruimteobject dat voor alle mensen op aarde zichtbaar is. Zoals de oude Romeinen hun necropolis (begraafplaats) dicht bij de metropolis (stad) bouwden, zo zou de aarde de maan als haar mondiale necropolis kunnen hebben. Een plaats waar de doden altijd te zien zijn en in onze gedachten blijven.

Het hoogtepunt van een maanbegrafenis is de lancering van de ceremoniële raket met daarin de as van onze beminde overledene. In plaats van een kist de grond in te zien gaan, turen we gezamenlijk naar het lichtspoor van een raket die naar de hemel gaat. Het ritueel kan algauw van start gaan: bestaande lanceerbases worden tot mondiale uitvaartcentra omgebouwd – op elk continent één. De ontwikkeling van de rakettechniek zal tot nationale en uiteindelijk tot individuele ceremoniële raketten leiden.

Tijdens de vlucht wordt de as beschermd door een groeiend schild van zogenoemde C60 balletjes, die zijn bedacht door de visionaire ontwerper Buckminster Fuller. Eenmaal in een maanbaan zet dit schild uit tot een bal die de as naar een veilige plaats op de maan geleidt. Een maananker waarborgt de landing van de as en strooit deze uit. De uitgezette flexibele bal zal als een klein eerbewijs voor altijd in een vaste baan om de maan blijven draaien.

Omdat de as van mensen heel vruchtbaar is, zal de Worldmoonbegraafplaats gaandeweg een voedzame maanbodem opleveren. In combinatie met de water/ijsafzetting op de maan biedt de as een deugdelijke basis voor plantengroei.

Als na verloop van tijd steeds meer maanbegrafenissen plaatsvinden, zal het groeiende aantal C60-ballen zich samenbundelen tot een alomvattend membraan, dat is opgebouwd uit ontelbare Buckminsterfullereen-structuren.

In een vaste baan om de maan, maar nog wel flexibel, zal dit membraan een dampkring vormen. Als filter zal deze de maan tegen gevaarlijke straling (UV, hitte) en tegen de inslag van meteorieten beschermen. Zodra het maanmembraan de juiste dichtheid heeft bereikt, zal dankzij de zuurstof uit planten een gerieflijk leven op de maan mogelijk zijn.

Op de maan is alle as gelijk en daarom zal de nieuwe Worldmoon werkelijk universeel zijn. Omdat dit nieuwe paradijs uit de stoffelijke overschotten van onze voorouders zal ontstaan, zonder dat hun nationaliteit of ras bekend is, kan geen enkel volk en geen enkele groep ooit aanspraak op Worldmoon maken. Dit paradijs van de toekomst zal geen grenzen hebben en er zal geen onderscheid tussen nationaliteit, ras, godsdienst, kleur of cultuur bestaan. Er zal een waarachtige en nieuwe collectiviteit tot stand komen.

Het Worldmoon-sieraad is een zeer gedetailleerde maquette van de maanbegraafplaats op een schaal van 1:140.000.000. Waar of wanneer ook, nu of in het hiernamaals, het Worldmoonsieraad symboliseert de eeuwige verbinding tussen ons en onze vrienden. Met het Worldmoon-sieraad melden we ons aan voor een maanbegrafenis en tonen we ons geloof in een waarachtig collectief leven op aarde en op de maan.

Martine de Wit is medeoprichter en architect bij DUS Architects. Zie voor het maanproject worldmoon.net.