Paradijs voor vrouwen die een zoete mond willen halen

‘Eet nu, denk later.’ ‘We hebben die domme diëten niet nodig.’ Bij het rijstpaprestaurant Rice to Riches in New York weten ze wel hoe ze hun klanten moeten overtuigen, merkt Ellen de Bruin. Over pudding en klanten.

De laatste avond in New York, de dollars moeten op en het is nu of voorlopig nooit: op naar het toetjesrestaurant. Een hippe bar in Soho waar ze alleen toetjes verkopen; sterker nog, slechts één soort toetje. Ze hebben er alleen rice pudding, rijstpap, maar dan wel in twintig verschillende smaken. ‘Rice to Riches’ is een paradijs voor vrouwen die een zoete mond willen halen – ook door de schuldgevoel bestrijdende kreten die buiten op het raam beginnen en zich binnen voortzetten in het oranje designinterieur. Eat now, think later. Eating three sensible, balanced meals per day will only spoil your appetite for rice pudding. No skinny bitches.

Een bakje met twee smaken (bijvoorbeeld ‘chocolate chip flirt’ en ‘almond schmalmond’) heet ‘epic’, een heroïsch formaat, en bevat bijna een halve liter dik-vloeibare rijstpap. Heerlijk, mierzoet, krankzinnig vet en onvoorstelbaar machtig. Na vijf happen zit je vol. Maar dat wordt hier niet getolereerd. Sin legally. We don’t need no stinkin’ diets. Anything that’s worth eating is worth over-eating.

Een tafeltje verder gaan twee jonge vrouwen zitten. Ze delen een éénsmaaks bakje rijstpap, een ‘solo’. Ze mompelen best goedkeurend, maar er is iets. Als het bakje half leeg is zegt de linker: „We moesten praten?”

De rechter pakt een notitieboekje uit haar tas en bladert met haar duim langs de volgeschreven pagina’s. Zakelijk: „Ja, ik heb onze gesprekken van de afgelopen week nog eens doorgenomen en ik ben tot de conclusie gekomen dat het me allemaal niet bevalt.”

Oren spitsen zich. Het linkermeisje mompelt protesterend, helaas onverstaanbaar, het rechtermeisje persisteert. „Okee”, zegt de linker dan vleiend. „Ik heb me kennelijk vervelend gedragen en dat spijt me. Maar ik heb je niet willen kwetsen en ik weet ook niet wat ik precies gedaan heb waardoor je je nu gekwetst voelt. Ik zou graag willen dat je me dat uitlegt.”

„Als je dat niet begrijpt”, stelt het rechtermeisje vast, „heeft het ook geen zin om het uit te leggen.” Stressed spelled backwards is desserts.

Het gesprek gaat verder over een avond, een week eerder. „Wat is er dan gebeurd?”, teemt het linkermeisje. „Dat weet je toch”, zei het rechtermeisje. „Je hebt je net verontschuldigd. Als je niet weet wat er gebeurd is, waarom zou je je dan verontschuldigen?” „Ik heb me verontschuldigd omdat ik kennelijk iets gedaan heb waardoor jij overstuur bent geraakt. En dat was niet mijn bedoeling. Maar ik weet niet wat het is.”

Mokken. Smeken. Mokken. Smeken. „Ik raakte jou toen aan”, geeft het rechtermeisje uiteindelijk toe, nog steeds op zakelijke toon, „maar jij raakte mij niet meteen terug aan.” „Maar als ik jou in het openbaar aanraak, raak jij mij nóóit meteen terug aan”, zegt het linkermeisje verbaasd. „Nee”, zegt de rechter, „maar als ik jou aanraak, raak jij mij altijd wel meteen terug aan. Die keer niet. En volgens mij was dat omdat zij erbij was.” „Dat heeft er niets mee te maken”, zegt de linker. „Ja, okee, zij was erbij. Maar ik hoef jou toch niet altijd meteen terug aan te raken? Dat doe jij bij mij ook niet.” Rechtermeisje, mokkend: „Je deed anders.”De linker wacht even. Denkt na. Gooit dan haar armen om het rechtermeisje heen. „Ik vind het zo vervelend dat ik je kennelijk gekwetst heb. Ik wil je helemaal niet kwetsen.” Tranen. Een kus.

Goh, is toch ineens die hele epic-bak leeg. See no shit, hear no shit, eat no shit. Wat een goed concept, deze rijstbar. Free rice pudding (tomorrow).

Rice to Riches, 37 Spring Street (tussen Mott en Mulberry), New York. www.ricetoriches.com