Prince zoekt de vernieuwing niet

Prince. Gehoord: 18/11 Gelredome, Arnhem. ***

De opwinding rond de komst van Prince naar ons land was groot. Al leek de aandacht goeddeels gevestigd op de mogelijke afterparty die hij zou geven. Het concert zelf was niet uitverkocht. De status van Prince, die van midden jaren tachtig tot en met begin negentig een wervelwind van hits en fantastische cd’s creëerde, is onbetwist, maar tegenwoordig is zijn muzikale koers nogal onduidelijk.

Het beeld doemt op van een muzikaal genie dat zoveel mogelijk in zijn studio zit, gitaar speelt en liedjes opneemt. Soms brengt hij de liedjes uit op cd, gratis bij een krant, of een concertkaartje, maar verder laat hij zich weinig gelegen liggen aan publiek en publiciteit.

In zijn hoogtijdagen waren de nummers sensationeel door de vooruitstrevende stijl, de wisselende accenten en de zucht naar experiment binnen de context van een popsong. Maar te oordelen naar zijn recente cd’s en naar de manier waarop hij zich gisteravond in het Gelredome presenteerde, is de behoefte naar vernieuwing, die hem in de jaren tachtig en negentig kenmerkte, nu verdwenen. Prince ligt voor anker in de jaren zeventig.

Dat werd al duidelijk bij de lange instrumentale opening die dreef op een eindeloze gitaarsolo, en neigde naar jazzrock. Hij speelde liedjes uit de jaren zeventig van anderen, zoals Everyday People van Sly Stone en Le Freak van Chic. Uit zijn eigen repertoire koos hij veel bekende liedjes, zoals Raspberry Beret, een spannend Controversy, Purple Rain en Let’s Go Crazy. Helaas speelde hij van ieder nummer slechts een fragment, of plakte hij liedjes aan elkaar tot een medley. Jammer was ook dat de band niet de finesses aanbracht die Prince oorspronkelijk voor zijn arrangementen bedacht. Er waren slechts twee keyboardspelers, een drummer en een bassist, en Prince speelde zelf gitaar. Dat deed hij spaarzaam. Zo waren de prachtige glazige akkoorden die het refrein van Purple Rain omhullen afwezig.

Prince is nog altijd een wonder van energie en beweeglijkheid, bleek uit de manier waarop hij pirouettes draaide en zijn billen soepel op het keyboard wipte. Zijn stem was hoog en verleidelijk en het speelplezier overtuigend. Maar band en entourage bleven in alle opzichten bij hem achter.

    • Hester Carvalho