Des Hommes et des Dieux 3

Naima El Bezaz lijkt wel erg haastig en met slaapgebrek de film Des Hommes et des Dieux te hebben geconsumeerd. Expliciet stellen de dorpelingen dat de monniken de tak zijn waarop zij als arme, fladderende vogels neerstrijken. Evident is de missiearts voor hen van levensbelang. De monniken dringen zich dus zeker niet neokoloniaal op. Dat etiket projecteert Naima wel erg gemakkelijk op de monniken. Indrukwekkend is dat de monniken zich niet laten gijzelen. Zij behouden hun vrije keuze en kiezen ervoor op deze plaats het lot van de dorpelingen te delen.

Waarom deze inzet niet onbaatzuchtig is, maakt Naima niet duidelijk. Er is zeker geen naïeve roekeloosheid bij hen: de neerdrukkende angst en de twijfel komen in de film heel dichtbij en dat is niet echt een prettige ervaring. Naima is kennelijk onbekend met wat monniken in de West-Europese geschiedenis voor cultuur en samenleving betekend hebben.

J. Schouls

Wageningen

    • J. Schouls