Ongeloofwaardige PVV

In adembenemend tempo stapelen de problemen in de PVV-fractie zich op. PVV-leider Geert Wilders had in de Tweede Kamer dinsdagavond zijn excuses voor de affaire-Lucassen nog niet uitgesproken, of daar was de zaak-Sharpe, spoedig gevolgd door de kwestie-De Mos. Wilders accentueerde in dat debat het verschil tussen beweringen en feiten. Dat onderscheid is inderdaad van belang, maar de feiten zijn zelf al ernstig genoeg om te vermoeden dat de nachtmerrie uitkomt waarvoor Wilders vreesde. Die bange droom bestaat uit ‘LPF-achtige’ toestanden. De partij van wijlen Pim Fortuyn bleek zoveel charlatans aan te trekken dat zij wel aan onderlinge twisten ten onder moest gaan.

Zover is het bij de PVV zeker nog niet. Maar toch. Feit is dat Kamerlid Eric Lucassen als militair wegens ontucht met een ondergeschikte is veroordeeld. Daarnaast beschuldigen buurtgenoten hem van intimiderend gedrag en ander ‘straatterreur’ in Haarlem.

Feit is dat het bedrijf van Kamerlid James Sharpe in Hongarije met een maximale boete van 256.000 euro is bestraft omdat het vervalste contactadvertenties op internet zette. Verder heeft Sharpe als atleet met een spike een tegenstander in het gezicht verwond.

Feit is dat Kamerlid (en Haags raadslid) Richard de Mos ten onrechte heeft beweerd dat hij schoolhoofd is geweest. Dat hij de ophef hierover „spijkers op laag water zoeken vindt”, bewijst vooral dat zijn gevoel voor verhoudingen matig is ontwikkeld.

Eerder bleken kandidaat-Kamerleden die de PVV-lijst al hadden gehaald, zich te moeten terugtrekken omdat ze een verkeerd beroep hadden opgegeven of hadden gesjoemeld met declaraties.

Het zijn feiten die de PVV’ers voor hun leider Wilders hebben verzwegen en die de indruk wekken dat bij deze partij de leugen regeert. Ook wreekt zich de kennelijk gebrekkige screening van de kandidaten die onder verantwoordelijkheid van Wilders, zelf benoemd leider en enig lid van de PVV, heeft plaatsgehad.

Bij een jonge en snel gegroeide partij als de PVV is de kans extra groot dat zich politieke avonturiers melden. Maar de politiek ervaren Wilders, een van de langst zittende ‘bewoners’ van het Binnenhof, had dit niet moeten overkomen. Temeer omdat juist hij besefte dat alertheid bij de screenings geboden was.

Nu zit hij bijvoorbeeld opgezadeld met een Kamerlid, Lucassen, wiens politieke portefeuille hij goeddeels heeft leeggeschud en wiens voornaamste functie nog is het zijn van één stuks stemvee.

De geloofwaardigheid van de PVV is ernstig aangetast. Welk recht van spreken heeft de PVV nog als jongens van Marokkaanse of andere komaf straks weer worden beticht van wangedrag op straat of andere overlast? Wat moet de kiezer van de PVV denken die op deze partij zijn stem heeft uitgebracht in de veronderstelling dat juist bij haar veiligheid en de bestrijding van criminaliteit in goede handen zijn?

Wilders zit er duidelijk mee in de maag en de excuses die hij tot nu toe heeft aangeboden, waren dan ook een correcte reactie. Maar hij wordt pas echt geloofwaardig als hij in zijn fractie alsnog schoon schip maakt.