De facelift van Theo Nijland kan nog wachten

Zanger en componist Theo Nijland beschrijft zijn optreden bij ouderenomroep MaX. Aanvankelijk vond hij dat hij beter bij Spuiten en Slikken past.

Natuurlijk zat het er aan te komen. Je probeert er niet aan te denken, maar je weet dat je op een dag wordt gebeld. Onherroepelijk. Mijn voornaamste reden om vriendelijk voor de eer te bedanken zou niet begrepen worden. „Maar u bént toch vijftig plusser?” „Ja, maar mijn publiek is zich op dit moment juist aan het verjongen. Ik zou, bij wijze van spreken, beter tot mijn recht komen in Spuiten en slikken.” Vooral zag ik het programma van Larry King voor me, waarin de stokoude presentator bij de vleugel herinneringen ophaalt uit een voorbije carrière van een fossiele zanger. Terwijl ik pas begonnen ben, zou deze stap het begin van mijn einde betekenen. „Nu al? Ja, meneer Nijland, het is mooi geweest.”

En de telefoon ging. En ik zei: „Ja, nee...leuk.” En zo schoof ik, omdat ik dus kennelijk in de herfst van mijn leven ben aangeland, aan bij het presentatieduo van Tijd voor MaX. Voor de uitzending hoorde ik in een ruimte naast de studio een stem uitleggen wie ik was. „Hij is niet zo bekend, dames, maar schrijft al jaren mooie liedjes en hij zal er straks ook een voor ons zingen.” Ik gluurde door een kier naar de buslading bejaarden die over een paar minuten de uitzending zou bijwonen. Er werd enigszins beteuterd gekeken omdat ik Louis van Dijk noch Willem Nijholt was. Maar... ik had een troef meegenomen. Juneoer, mijn dertig jaar jongere partner in mijn huidige theatervoorstelling. Zijn frisse fruitigheid zou op mij afstralen en hij was ook zeker niet te beroerd om te beamen dat ik leeftijdloos ben. Maar nee, hij mocht wel een lied met me zingen, maar niet aan tafel, omdat het een heel persoonlijk interview moest worden.

Zo werd ik volledig op mijn eigen charmes teruggeworpen. Gelukkig schoof er ook een oudere schrijfster aan die haar boek kwam promoten en een gepensioneerde huisarts die over nierstenen vertelde. Ik was toch maar mooi de jongste aan die tafel en nierstenen had ik ook al, dus kwam er opeens een ongelooflijke energie in mij los. Zienderogen transformeerde ik van een ideale opa naar de mij zo toevertrouwde ideale schoonzoon. Wat ik allemaal gezegd heb weet ik niet meer, en dat doet er ook niet toe op televisie, maar het moet bevlogen en jeugdig hebben geklonken en er dito hebben uitgezien. De apotheose werd door de hemel ingefluisterd. Vanaf een monitor keek, natuurlijk geheel onverwacht, want het is televisie, mijn 93-jarige vriendin, de actrice Lia Dorana, mij liefdevol aan. En ze sprak tot mij als een moeder. Ik bloosde en ik werd weer kind.

Even later zongen Juneoer en ik de sterren van de hemel. Er hebben wat rastavrienden van ’m gekeken. Ze vonden me ‘gruwelijk’, wat ‘cool’ betekent. Nee, nog verder terug: ‘Mieters’. Ik wil maar zeggen dat nu ik bij MaX heb gezeten, mijn facelift nog even kan wachten.