De eenzame ridder

Wilders was dus ‘aangetast in zijn geloofwaardigheid’, volgens allerlei opiniepeilingen. En hij moest ook nog door het stof. Wilders die zijn excuses aanbiedt: een novum.

Nu zijn er vele manieren om je excuses aan te bieden zonder dat het je echt spijt. Bekend is het ‘sorry dat jij het zo erg vindt’-excuus. Dat is geen excuus, maar een verse belediging: jij bent een overgevoelig watje.

Iets milder is het ‘sorry ook al kon ik er niets aan doen en wist ik er niets vanaf’-excuus. Dat is een pro forma-excuus waardoor je van het gezeur af bent.

Wilders tilde de kunst van het ‘excuus zonder excuus’ naar een nieuw niveau. Hij zorgde namelijk dat hij er gunstiger uit naar voren kwam: hij leek een eenzame ridder, strijdend voor het goede.

Dit zei hij: „Ook de PVV heeft fouten gemaakt en ik en niemand anders ben daarvoor verantwoordelijk.”

Let ten eerste op het ‘ook’; ergo, de andere partijen zaten óók fout, niets menselijks is de PVV vreemd.

Ten tweede dat stukje over verantwoordelijkheid. Hoe nobel, Wilders en niemand anders is verantwoordelijk. De eenzame ridder zou nooit iemand anders de schuld in de schoenen schuiven. (Als ik Kamerlid van de PVV was, zou ik het overigens een beetje eng vinden: blijkbaar word je geacht al je verantwoordelijkheid over te dragen aan de leider.)

Na het excuus maakte Wilders van de gelegenheid gebruik om er een klein verborgen pr-momentje aan vast te plakken: „Door de spectaculaire groei van onze partij hebben wij verzuimd afdoende antecedentenonderzoek te doen.” Lees: „Geachte andere partijen, u mocht willen dat u zo snel zou groeien. En nu bek houden.”

Wat je verder ook van hem vindt, je moet er toch bewondering voor hebben hoeveel verborgen boodschappen Wilders weet te leggen in een excuus.

Het zou kunnen dat hij heel erg lang nadenkt over zulk soort formuleringen. Maar ik denk het niet.

Het eenzame ridderimago ligt hem zo goed dat zijn teksten vanzelf komen.

paulien cornelisse